تبلیغات

از درج هرگونه تبلیغات و مطالب هرز معذوریم

ارتباطات غیر کلامی – آسیان شاپ

در سال های پایانی قرن بیستم و به ویژه با آغاز قرن بیست و یکم بشر شاهد ظهور نوع جدیدی از جامعه شناسی تحت عنوان ” جامعه شناسی غیر کلامی ” می باشد. این دست از جامعه شاسان در زمان انجام فعالیت های اجتماعی، در محل کار و هر جاییکه بتوانند به رصد حرکات بدن افراد می پردازند.

یک جامعه شناس غیر کلامی، همواره خواستار یادگیری بیشتر درباره رفتار و کردار سایر افراد است و در نهایت می تواند آگاهی بیشتری را نسبت به خودش کسب کرده و روابط خود را با دیگران بهبود ببخشد.

مسأله ای که به نظر و در نگاه اول باور نکردنی است این است که در طی سالیان تکامل بشر، تنها از دهه ۱۹۶۰ میلادی است که جنبه های غیر کلامی ارتباط انسانی به طور جدی مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته است و حتی تا به امروز نیز بیشتر افراد از وجود اهمیت زبان بدن در زندگی شخصی و اجتماعی خود بی اطلاع بوده اند.

چارلی چاپلین و بسیاری از بازیگران فیلم های صامت از پیشگامان مهارت های ارتباط غیر کلامی بوده اند. این مهارت ها تنها ابزار ارتباطی بودند که در تلویزیون های بی صدای آن روزگار قرار داشند. هر بازیگر بر اساس میزان توانمندی که در استفاده از حرکات، اشارات و علائم بدنی برای برقراری ارتباط موثر داشت در دسته بازیگران خوب یا بد طبقه بندی می شد. یا فرا گیر شدن فیلم های ناطق و تأکید کمتر بر جنبه های غیرکلامی بازی، بسیاری از بازیگران فیلم های صامت کم کم فراموش شدند و آن هایی که دارای مهارت های کلامی خوبی بودند، بکار گرفته شدند.

بی شک کتاب ” نحوه ابراز احساسات و هیجانات در انسان ها و حیوانات ” نوشته چارلز داروین که در سال ۱۸۷۲ میلادی منتشر شد، موثرترین مطالعه تخصصی می باشد که تا این زمان در خصوص زبان بدن صورت گرفته است. این کتاب عاملی برای شروع مطالعات کنونی در زمینه حالات چهره و زبان بدن می باشد.

پس از آن بود که محققین تقریباً یک میلیون نشانه و علامت غیر کلامی را ثبت و ارائه دادند. ” آلبرت محرابیان” دریافت که تأثیر کلی یک کلام، حدوداً ۷ درصد کلامی، ۳۸ درصد صوتی و ۵۵ درصد غیر کلامی است.

ارتباطات غیر کلامی

پروفسور “بردویستل” برآوردهای مشابهی را در زمینه مقدار ارتباط غیر کلامی ارائه کرد که در میان انسان ها رخ می دهد. او چنین تخمین زد که در حقیقت، افراد مجموعاً در حدود ۱۰ یا ۱۱ دقیقه در روز صحبت کلامی دارند و میانگین زمانی که جملات ادا می شوند فقط ۲.۵ ثانیه است. او نیز مانند ” محرابیان” چنین دریافت که مولفه کلامی یک گفتگوی چهره به چهره کمتر از ۳۵ درصد است و بیش از ۶۵ درصد ارتباط افراد به طور غیر کلامی صورت می گیرد.

بیشتر محققین معمولاً در این موضوع اتفاق نظر دارند که کانال کلامی اساساً برای انتقال اطلاعات بکار برده می شود در حالیکه کانال غیر کلامی به منظور انتقال نگرش های بین فردی استفاده می گردد و در برخی موارد نیز به عنوان جایگزینی برای انتقال پیام های کلامی به کار گرفته می شود.

 

صرف نظر از فرهنگ، کلمات و حرکات بدن هر دو از طریق پیش بینی پذیری اتفاق می افتند که ” بردویستل” درباره آن چنین اظهار می دارد که یک شخص خوب آموزش دیده باید بتواند حدس بزند که یک فرد در مقابل گوش کردن به صدایش چه حرکتی را انجام می دهد. به روش مشابهی “بردویستل” دریافت که چگونه می توان به سادگی و از طریق رصد کردن حالات و اشارات افراد در موقع سخن گفتن زبانی را که آن ها بدان سخن می گویند متوجه شد.

  • ۲۵ام اردیبهشت ۱۳۹۷
  • شاپی