ب) تصمیم گیری خارج از مجمع عمومی

هرگاه شرکت فاقد مجمع عمومی باشد، یعنی وقتی که کمتر از دوازده شریک دارد و شرکا برای آن هیئت نظار معین نکرده اند تا مجمع عمومی را منعقد کند، باید دید تصمیات راجع به شرکت چگونه اتخاذ می شود. قانون تجارت در این باره ترتیب خاصی پیش بینی نکرده، جز تعیین اکثریت(ماده 106) و اینکه هر شریک نسبت به سهمی که در شرکت دارد دارای رأی است(ماده 107) که در مورد آنها صحبت کردیم.

آنچه مسلم است این است که در این مورد نیز در شرکتنامه یا اساسنامه می توان مقررات خاصی پیش بینی کرد. در صورتی که پیش بینی خاصی نشده باشد، باید این گونه تلقی کرد که تصمیم گیری شرکا تابع تشریفات خاصی نیست.
به این ترتیب، رأی گیری می تواند حضوری یا غیابی و توسط نماینده یا اصولاً به صورت مکاتبه ای باشد؛ برای مثال مدیر می تواند تصمیماتی را که لازم است اتخاذ شود به صورت سؤال برای شرکا مطرح کند و شرکا با جوابهای آری یا خیر، رأی دهند. البته در این صورت، سؤالات باید صریح باشند و جواب دهنده نیز باید تصمیم خود را امضا کرده، اعاده دهد. همچین می تواند سؤالات را با نامه عادی یا سفارشی ارسال کند که البته بهتر است به طریق اخیر باشد تا بتوان به راحتی اثبات کرد که شرکا از تشکیل جلسه یا تصمیمی که باید اتخاذ می شد، آگاه بوده اند. در دعوتنامه باید مهلتی مناسب و معقول برای جواب دادن معین شود. پس از بررسی آرای کتبی ارسال شده، مدیر مراتب را صورت مجلس کرده، براساس رأی اکثریت عمل می کند.

البته لازم است قانون گذار در این مورد خاص، وضع قاعده کند؛ چه در غیر این صورت، عدم رعایت تشریفات ویژۀ دعوت و تشکیل جلسه، موجب بطلان تصمیمات و مذاکرات خواهد شد؛ حال آنکه در وضع فعلی قانون گذاری، جز آنچه در مواد 106 و 107 قانون تجارت در مورد اکثریت، تشکیل جلسه و حق رأی بیان شده، عدم رعایت تشریفات خاص دیگر، بطلان تصمیمات را به دنبال ندارد. ممکن است در چنین شرایطی، مدیران وسوسه شوند تصمیماتی اتخاذ کنند که اگر چه تحت شرایط منصفانه و معقول نیست، از نظر حقوقی بی اشکال است.

تصمیمات فوق العاده

آنچه در مورد تشریفات تصمیم گیری در مسائل عادی گفتیم در مورد تصمیمات فوق العاده نیز صادق است؛ یعنی طریق دعوت، طریق رأی گیری از شرکا و غیره.
در مورد تصمیمات فوق العاده باید گفت که این تصمیمات عمدتاً راجع به تغییر اساسنامه است. ماده 111 قانون تجارت مقرر می کند که تصمیمات راجع به تغییر اساسنامه باید با اکثریت عددی شرکا که لااقل سه ربع سرمایه را نیز داشته باشند، به عمل آید، مگر اینکه در اسانامه اکثریت دیگری مقرر شده باشد. مع ذلک، قانون گذار به این قاعده اکثریت دو استثنا وارد کرده است: اکثریت شرکا، نه می توانند تابعیت شرکت را تغییر دهند و نه می توانند شریک را مجبور به ازدیاد سهم الشرکه خود کنند، بلکه این تصمیمات حتماً باید به اتفاق آرای شرکا باشد(مواد 110 و 112 ق.ت). از این مقررات، نتایج زیر حاصل می شود:

شرکا نمی توانند، با اکثریت آرا، مرکز اصلی شرکت را به یک کشور حارجی منتقل کنند؛ چه این امر به منزله تغییر تابعیت شرکت است که در مورد آن باید به اتفاق آرا تصمیم گیری شود(ماده 110 ق.ت).
شرکا نمی توانند شریکی را وادار به افزایش آورده اش بکنند؛ چه این امر، تعهدات او را بیشتر می کند و تا خود او نیز به آن رضایت نداشته باشد ازدیاد تعهد او مؤثر نخواهد بود. به همین دلیل، شرکا نمی توانند شرکت با مسئولیت محدود را جز با توافق کلیه شرکا به شرکت تضامنی تبدیل کنند. برعکس، تبدیل شرکت با مسئولیت محدود به شرکت سهامی، با اکثریت آرای شرکا بلا اشکال است؛ زیرا میزان مسئولیت شریک در هر دو شرکت یکسان است. البته در صورت اخیر، شریک با مسئولیت محدود را نمی توان مجبور کرد سرمایه جدیدی به شرکت سهامی بیاورد.
قانون گذار برای تصمیمات فوق العاده، اکثریت دوگانه پیش بینی کرده است: اکثریت عددی، یعنی نصف به علاوۀ یک شرکا، و اکثریت سرمایه ای، یعنی شرکای مزبور باید سه چهارم سرمایه شرکت را داشته باشند. منظور از اکثریت شرکا، اکثریتی نیست که در رأی گیری شرکت می کنند، بلکه اکثریتی است که شرکت را تشکیل می دهند. برای مثال، هرگاه شرکت از پنج نفر تشکیل شود، سه نفر آنان که سه ربع سرمایه را داشته باشند. باید در تصمیم گیری شرکت کنند تا تصمیم گیری مؤثر باشد و هرگاه این اکثریت حاصل نشود، تشکیل جلسه مجدد و دعوت از شرکا ـ آن طور که در ماده 106 قانون تجارت برای تصمیمات عادی پیش بینی شده است ـ موردی ندارد .
قواعد راجع به تغییر اساسنامه جنبه نظم عموی ندارند و ماده 111قانون تجارت مقرر کرده است که اساسنامه می تواند خلاف قواعد مزبور را پیش کند. مع ذلک، نه در مورد تغییر تابعیت شرکت و نه در مورد ازدیاد تعهدات شرکا (ماده 112 ق.ت)، اساسنامه نمی تواند شرطی خلاف مقررات قانون داشته باشد.



 
 

تصمیمات عادی شرکت ممکن است راجع به موضاعات مختلف باشد: اعطای اختیار به مدیر برای انجام دادن پاره ای از امور، انتخاب مدیر جدید، تصویب ترازنامه شرکت، و تصمیم راجع به تقسیم سود. این تصمیمات وقتی صحیح خواهد بود که طی تشریفات خاصی اتخاذ شده باشد.

تصمیمات شرکت به صورت شورایی اتخاذ می شود. ماده 109 قانون تجارت مقرر کرده است: « هر شرکت با مسئولیت محدود که عده شرکای آن بیش از دوازده نفر باشد باید دارای هیئت نظارت بوده و هیئت مزبور لااقل سالی یک مرتبه مجمع عمومی شرکا را تشکیل می دهد، در حالت اخیر، تصمیمات شرکت باید در مجمع عمومی اتخاذ شود. هرگاه شرکت دوازده نفر یا کمتر از دوازده نفر شریک داشته باشد، تشکیل مجمع عمومی الزامی نیست. در صورت اخیر باید دید تصمیم گیری شرکا چه صورتی می تواند داشته باشد.

الف) تصمیم گیری در مجمع عمومی

همان طور که گفتیم، هرگاه شرکت دارای مجمع عمومی باشد، تصمیم گیری باید توسط مجمع انجام گیرد. ماده 109 قانون تجارت مقرر کرده است که مجمع باید لااقل سالی یک بار تشکیل شود. مفهوم این ماده این است که مجمع می تواند بیش از یک بار در سال تشکیل گردد.عمده صلاحیت مجمع عمومی در رسیدگی به حسابهای سالانه شرکت و تصویب آنهاست.

قسمت اخیر ماده 109 قانون تجارت مقرر کرده است که دعوت به انعقاد مجمع عمومی، از طرف هیئت نظار به عمل می آید؛ ولی این امر در صلاحیت انحصاری هیئت نظار نیست، بلکه هرگاه مدیر به این امر مبادرت نکند، هیئت نظاربه آن اقدام خواهد کرد.

قانون گذار راجع به محل انعقاد مجمع عمومی، قاعده ای وضع نکرده است. بنابراین، اساسنامه می تواند محل انعقاد مجمع را معین کند و در صورتی که اساسنامه قیدی در این باره نداشته باشد، مدیر مجاز است محل انعقاد مجمع را ضمن دعوت از اعضای مجمع، معین کند. معمولاً مجمع در مرکز اصلی شرکت تشکیل می شود؛ اما مدیر اجباری به رعایت این رویه ندارد.

قانون تجارت معین نکرده است که اگر هیئت نظار یا مدیر اقدام به دعوت از مجمع عمومی نکرد، یکی از شرکا می تواند به این دعوت مبادرت کند یا خیر؛ اما مسلم است که با عدم منع قانون گذار، اساسنامه یا شرکتنامه می تواند برای هر یک از شرکا چنین حقی را قائل شود. در صورتی که اساسنامه یا شرکتنامه قیدی در این باره نداشته باشد، باید این گونه تلقی کرد که این از تصمیماتی است که به ماده 106 قانون تجارت مربوط می شود و بنابراین، اکثریت آرای مندرج در ماده مزبور در مورد دعوت از مجمع عمومی ضروری است و شرکا به تنهایی حق چنین دعوتی را ندارند. در حقوق فرانسه، در چنین فرضی، هر شریک می تواند به دادگاه مراجعه کرده، تقاضا کند که مجمع مزبور یک «نماینده قضایی» تعیین کند تا او از مجمع عمومی دعوت به عمل آورد. در قانون ما چنین حقی برای شریک وجود ندارد. تنها حقی که شریک در نظارت بر شرکت دارد، حق مذکور در ماده 170 قانون تجارت است که مطابق ماده 109 شامل شرکت با مسئولیت محدود هم می شود. به موجب این ماده، هر شریک می تواند شخصاً یا توسط نماینده اش تا پانزده روز قبل از انعقاد مجمع عمومی در مرکز اصلی شرکت خاضر شده، از بیلان و صورت دارایی و گزارش هیئت نظار اطلاع حاصل کند.

قانون تجارت همچنین معین نمی کند که چه مطالبی باید در دعوتنامه ای که برای اعضای مجمع عمومی ارسال می شود، قید گردد. بدیهی است که در این دعوتنامه باید زمان انعقاد، محل انعقاد و دستور جلسه مجمع معین شود. زمان تشکیل جلسه باید به گونه ای تعیین شود که فرصت کافی برای تهیه مقدمات آن وجود داشته باشد. هرگاه انجام یافتن دعوت به وسیله تلفن به نتیجه برسد، مدیر می تواند از کلیه تشریفات مزبور صرف نظر کند؛ چه عدم رعایت این تشریفات موجب بطلان تصمیم مجمع عمومی نخواهد شد.

قانون تجارت شرایط شکلی مشورت اعضا را معین نکرده است؛ ولی چنانچه در دعوت نامه، دستور جلسه معین شده باشد، جز در مورد آن نمی توان شور و تصمیم گیری کرد. برعکس، ماده 107 قانون اخیر مقرر می کند: «هر یک از شرکا به نسبت سهمی که در شرکت دارد، دارای رأی خواهد بود، مگر اینکه اساسنامه ترتیب دیگر مقرر داشته باشد». بدین ترتیب، دخالت هر شریک با میزان سهم او در شرکت ارتباط تنگاتنگ دارد. البته این قاعده، جنبه نظم عمومی ندارد و شرکا می توانند خلاف آن را در اساسنامه پیش بینی کنند.

تصمیمات مجمع با رعایت ماده 106 قانون تجارت دارای اعتبار خواهد بود. بدین ترتیب، تصمیمات باید به اکثریت لااقل دارندگان نصف سرمایه اتخاذ شود. اگر بار اول این اکثریت حاصل نشد باید تمام شرکا مجدداً دعوت شوند. در این صورت، تصمیمات با اکثریت عددی شرکا اتخاذ می شود، ولو آنکه اکثریت مزبور دارای نصف سرمایه نباشد. مع ذلک اساسنامه می تواند ترتیب دیگری مقرر کند



  
 خدماتی که دولت ها به افراد اعم از حقیقی یا حقوقی ارائه میدهند مسلماً مستلزم هزینه هایی می باشد که بر عهده دولت است. تامین این هزینه ها ممکن است از راه های مختلفی انجام شود که یکی از این راه ها و شاید بتوان گفت اصلی ترین راه جبران این هزینه ها دریافت مالیات می باشد. مالیات، آن بخش از درآمد افراد حقیقی و حقوقی است که به صندوق دولت واریز شده تا دولت بتواند با استفاده از آن خدمات و تجهیزات مورد نظر را جایگزین نماید.

اقتصاد دانان مالیات را به دو دسته عمده تقسیم می کنند: 1- مالیات مستقیم    2- مالیات غیرمستقیم

مالیات مستقیم به طور مستقیم از درآمد افراد اعم از حقیقی یا حقوقی مطالبه می شود که بر انواع مختلفی می باشد مانند مالیات بر درآمد املاک، مالیات بر درآمد حقوقی، مالیات بر درآمد مشاغل، مالیات بر درآمد اشخاص حقوقی، مالیات بر درآمد اتفاقی، مالیات بر درآمد کشاورزی و مالیات بر درآمد منابع مختلف که موضوع اصلی بحث ما و این مقاله مالیت بر درآمد اشخاص حقوقی می باشد.

اشخاص حقوقی در ایران بر 7 قسم می باشند که عبارتند از : شرکت با مسئولیت محدود، شرکت های سهامی، شرکتهای تضامنی، شرکت های نسبی، شرکت های تعاونی، شرکت های مختلط سهامی، شرکت های مختلط غیرسهامی.

به توجه به تعریفی که از نوع مالیات مذکور می شود، نوع شخص حقوقی هیچگونه تاثیری بر مالیات بر درآمد آن ندارد و تنها میزان درآمد شخص حقوقی با توجه به مدارک و مستندات مربوطه ملاک پرداخت مالیات موضوعه این قانون می باشد.

بر اساس قوانین مالیاتی کشور هر شخص حقوقی ایرانی پس از اینکه تاسیس شده باشد بایستی نسبت به کلیه درآمدهایی که در ایران یا خارج از ایران به دست می آورد در خصوص پرداخت مالیات آن اقدامات لازم را انجام دهند. به غیر از وزارتخانه ها و موسسات دولتی و دستگاههای که تامین بودجه آنها از طرف دولت انجام می شود و همچنین شهرداری ها که از پرداخت این مالیات معاف می باشند.

در آمدهایی که از فعالیتهای خدماتی، تجاری، صنعتی و سایر فعالیتهای موجود حاصل می شود مشمول مالیات بوده و مطابق محاسبه سازمان مربوطه بایستی انجام شود.

مالیات بر درآمد اشخاص حقوقی یا همان شرکتها در قانون مالیات های مستقیم کاملاً بحث و بررسی شده و اشاره کامل شده است.  از این جهت هر یک از اشخاص حقوقی با جداسازی ضرر و زیان های احتمالی بایستی نسبت به پرداخت مالیات با نرخ 25 درصد اقدام نمایند.

در این راستا در اشخاص حقوقی برای رسیدگی به حساب ها و سود و زیان شرکت که نهایتاً منجر به محاسبه مالیات مربوطه خواهد شد مفهومی به نام سال مالی تعیین شده است. سال مالی مدت زمانی است که شخص حقوقی در پایان آن بایستی به امور مالی خود رسیدگی نماید. سال مالی لزوماً با سال شمسی منطبق نمی باشد با این حال به طور پیش فرض سال مالی اشخاص حقوقی از اول فروردین ماه هر سال شروع و به پایان اسفند ماه هر سال ختم می شود به استثناء سال اول که شروع سال مالی از تاریخ تاسیس می باشد.

اشخاص حقوقی پس از رسیدگی به حساب های خود، بایستی آن ها طی اظهارنامه و ترازنامه و حساب سود و زیان به سازمان مربوطه تسلیم نماید.

ماده 110 قانون مالیات های مستقیم در این خصوص اینگونه بیان کرده است : " اشخاص حقوقی موکلف اند اظهارنامه و ترازنامه و حساب سود و زیان متکی به دفاتر و اسناد و مدارک خود را حداکثر تا چهارماه پس از سال مالیاتی همراه با فهرست هویت شرکاء و سهامداران به اداره امور مالیاتی که محل فعالیت اصلی شخص حقوقی در آن واقع است تسلیم و مالیات متعلق را پرداخت نمایند."

با ارائه اظهارنامه از طرف اشخاص حقوقی ، اداره امور مالیاتی موظف به رسیدگی به اظهارنامه و بررسی آن می باشد، مدت زمان رسیدگی به اظهارنامه اشخاص حقوقی حداکثر یکسال پس از انقضای مهلت تسلیم اظهارنامه می باشد. چنانچه در این مدت ابلاغیه ای از طرف اداره امور مالیاتی به مؤدی اعلام نشود بنابراین به منزله تایید اظهارنامه و اصطلاحاً قطعی شدن آن میباشد.

عدم ارائه اظهارنامه و ترازنامه و در کل عدم رسیدگی به امور مالیاتی شرکت، باعث دریافت هزینه ها و جرایمی که گاهاً مقادیر سنگینی هم می باشد از طرف اداره امور مالیاتی میشود، لذا مهم و ضروری است که بلافاصله پس از تاسیس شرکت اقدامات لازم در جهت تشکیل پرونده مالیاتی را انجام داده تا درگیر مشکلات احتمالی نشوید.

 


شرایط مدیر عامل در شرکت

سه شنبه 2 مهر 1398 09:44 ق.ظ

 
مسلماً هر تشکلی برای رسیدن به اهداف مورد نظر خود و برنامه هایی که از پیش تعیین کرده است نیاز به وجود شخصی دارد که بتواند تمام اعضا و اجزای آن تشکل را در این جهت به حرکت در آورده و از تمام پتانسیل های موجود استفاده های لازم را ببرد.

واضح است که شخصی که همچین سمتی را بر عهده میگیرد دارای مسئولیت بسیار سنگینی می باشد و بایستی توانایی های لازم جهت انجام مسئولیتهای این سمت را داشته باشد.

در اشخاص حقوقی ثبت شده، طبق قانون تجارت، اعضای هیئت مدیره پس از انتخاب توسط صاحبان سهام یا شرکا، بایستی نسبت به انتخاب فردی به عنوان مدیرعامل اقدام نمایند. مدیرعامل یا مدیراجرایی مسئول مدیریت شرکت بوده و معمولاً عالی ترین رتبه اداری در آن سازمان یا شرکت می باشد.

در شرکتهای سهامی که بنا بر تعریف قانون تجارت؛ شرکتهایی هستند که سرمایه آنها به قطعات سهام تبدیل می شود، مدیرعامل توسط هیئت مدیره انتخاب خواهد شد. مطابق با ماده 107 قانون تجارت اعضای هیئت مدیره شرکت های سهامی از بین صاحبان سهام انتخاب خواهند شد و چنانچه مدیرعامل بخواهد عضو هیئت مدیره باشد بایستی الزاماً حداقل دارای یک سهم از سهام شرکت باشد. در غیر اینصورت تنها، مدیرعامل می تواند خارج از جمع سهامداران انتخاب و معرفی گردد.

اگر سهامداران مدیرعامل را از بین اعضای هیئت مدیره انتخاب نمایند؛ مدت تصدی مدیرعامل با مدت عضویت او در هیئت مدیره یکسان خواهد بود. همچنین در این حالت، مدیرعامل در صورت موافقت حداقل سه چهارم آراء حاضرین در مجمع می تواند همزمان به عنوان رئیس هیئت مدیره هم انتخاب گردد.

ماده 124 قانون تجارت حق عزل مدیرعامل را به طور کلی به هیئت مدیره می دهد یعنی هیئت مدیره در هر زمانی می تواند تصمیم به عزل مدیرعامل بگیرد.

مدیرعامل نماینده شرکت می باشد؛ اما با این حال حدود اختیارات و وظایف او را هیئت مدیره تعیین می کند و می تواند آن اختیارات را به مدیرعامل تفویض نماید که در اینصورت مدیرعامل به عنوان نماینده شرکت حق امضاء خواهد داشت.

افرادی که یکی از شرایط زیر را داشته باشند نمی توانند به عنوان مدیرعامل در شرکت سهامی انتخاب شوند:

افرادی که در خصوص آنها حکم ورشکستگی صادر شده باشد (ماده 111 قانون تجارت).
افرادی که به دلیل ارتکاب به جرم خاصی در حال گذراندن دوره محکومیت خود باشند ( ماده 111 قانون تجارت).
هر فردی که در شرکت دیگری به عنوان مدیرعامل مشغول فعالیت باشد ( ماده 126 قانون تجارت).
چنانچه هر فردی خلاف موارد فوق به سمت مدیرعامل انتخاب شود در مقابل سهامداران یا صاحبان سهام و افراد ثالث مسئول بوده و به عنوان سمت مدیرعامل مسئولیت های آن سمت را بر عهده خواهد داشت.

اختیاراتی که از طرف هیئت مدیره به مدیرعامل تفویض شده و یا قصد تفویض آن را داشته باشند بایستی از طریق صورتجلسه مناسب آن به اداره ثبت شرکتها و واحد ثبتی مربوطه اعلام نمایند تا بصورت چاپ در روزنامه آگهی شود.

در شرکتهای مسئولیت محدود، مجمع عمومی موسسین پس از تشکیل جلسه نسبت به انتخاب اولین اعضای هیئت مدیره اقدام خواهد کرد. در همان جلسه افراد بایستی بلافاصله نسبت به انتخاب و معرفی مدیرعامل اقدام نمایند. در شرکت های با مسئولیت محدود، مدیرعامل می تواند یا خارج از شرکا و یا خارج از اعضای هیئت مدیره انتخاب شود.

مدت تصدی مدیرعامل در شرکت با مسئولیت محدود ارتباط مستقیمی با عضویت او در هیئت مدیره نخواهد داشت و به طور پیش فرض، مدیران شرکت از زمان انتخاب تا تصمیم بعدی شرکا، در سمت خود باقی خواهند ماند. هرچند که مجمع می تواند برای مدیران خود مدت تصدی محدودی را تعیین نماید.

تصمیمات فوق بایستی طی صورتجلسه ای تنظیم و به اطلاع اداره ثبت شرکت ها برسد تا به صورت آگهی ثبتی و چاپ در روزنامه به اطلاع عموم افراد برسد.

محدودیت هایی که برای انتخاب مدیرعامل در شرکت های با مسئولیت محدود وجود دارد همانند شرکت های سهامی می باشد. به این معنی که افرادی که در اشخاص حقوقی دیگری سمت مدیرعامل داشته باشند حق دریافت سمت مدیرعاملی را ندارند. همچنین مجرمین و محکومین قضائی امکان انتخاب به عنوان مدیرعاملی در شرکت های با مسئولیت محدود را ندارند.

مدیرعامل در شرکت با مسئولیت محدود به عنوان نماینده تام الاختیار شرکت محسوب شده و می تواند در امور شرکت دخالت مستقیم نماید. اموری مانند تعیین آیین نامه های داخلی، استخدام متخصصین و کارمندان، انواع تشریفات قانونی لازمه در زمینه های مختلف، انتخاب وکیل و عزل وکیل از جمله مواردی است که مدیرعامل می تواند در مورد آنها به طور مستقل و مستقیم تصمیم بگیرد.

 


مراحل ثبت شرکت بیمه

دوشنبه 1 مهر 1398 09:52 ق.ظ

 
از آنجایی جبران خسارت و تامین برخی از هزینه های درمانی و بهداشتی به تنهایی برای بیشتر خانواده ها میسر نمی باشد شرکت هایی به وجود امدند که با دریافت وجوهی از شرکا و مشتریان خود تامین بخش عمده ای از خسارت ها و نیازهای درمانی و بهداشتی خانواده ها را عهده دار شدند.

شرکت های بیمه در زمینه های عمر، مسئولیت، درمان، جبران خسارت و... فعالیت می کنند و عمده هدف انها در کنار تامین سود و سرمایه شخصی تامین نیاز ها و هزینه های درمانی و جبران خسارت هایی است که افراد مختلف در شرایط عادی از عهده انها نمی توانند بر بیایند.

به همین دلیل صنعت بیمه نه تنها در ایران که در همه دنیا پر طرفدار بوده و بزرگترین حسن این نوع شرکت ها داشتن مشتریان همیشگی است. انواع مردم عادی و حقیقی و شرکت ها و موسسات و سازمان های مختلف داخلی و خارجی به خدمات مختلف بیمه نیازمند هستند و این موضوع داشتن مشتری را همیشگی کرده است.

حال برای ثبت شرکت بیمه چه باید کرد و مهم ترین اقداماتی که باید انجام شود چیست؟

برای ثبت شرکت بیمه اولین و مهم ترین اقدام دریافت مجوز از سازمان بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران می باشد. متقاضیانی که خواهان دریافت این مجوز می باشند نباید به هیچ عنوان سابقه محکومیت کیفری و نطامی داشته باشند و همچنین باید حداقل یکی از این افراد دارای سابقه تحصیلی مرتبط در رشته مدیریت بیمه باشد.

 اگر فرد متقاضی در این رشته ها فارغ التحصیل نباشد می تواند با داشتن سابقه کار مفید این کمبود را جبران کند. برای این منظور افرادیکه مدرک کارشناسی و یا بالاتر در رشته های مرتبط دارند باید حداقل شش ماه ، افراد دارای مدرک تحصیلی کارشناسی و بالاتر غیر مرتبط حداقل یک سال و افراد دارای دیپلم باید حداقل دو سال در رشته بیمه دارای سابقه و فعالیت مرتبط باشند .

البته داشتن سابقه آموزشی لازم یعنی حداقل 80 ساعت اموزش امور بیمه در یکی از سازمان های اموزشی مانند فنی و حرفه ای که مدرک معتبر داشته باشند و همچنین حضور در دوره های اموزشی خود شرکت های بیمه نیز می تواند این موضوع را اثبات نماید.

داشتن تابعیت ایرانی ، اعتقاد به دین مبین اسلام، نداشتن اعتیاد به مواد مخدر و دریافت کارت پایان خدمت و یا معافیت دائم برای آقایان از دیگر شروط اولیه لازم برای ثبت شرکت بیمه می باشد.

شرکت های بیمه باید متناسب با دستورالعمل ها و ضوابط اعلام شده از طرف دادگستری انجام وظیفه نمایند . نظامنامه دادگستری در واقع تعیین کنده حدود و اختیارات شرکت های بیمه می باشد.

شرکت های بیمه به دو صورت می توانند به ثبت برسند. اولین حالت ثبت یک نمایندگی بیمه مطابق با شرایط دفتر مرکزی بیمه اصلی می باشد و دومین حالت ثبت شرکت بیمه مستقل می باشد. برای ثبت نمایندگی بیمه باید ابتدا شرکت در سه حالت مرسوم یعنی سهامی خاص، بصورت تضامنی و یا بصورت تعاونی به ثبت برسند. البته شرکت های بیمه مستقل و جدید نیز در این سه حالت می توانند به ثبت برسند هر چند بهترین حالت برای شرکت های بیمه ، ثبت این نوع شرکت ها در حالت سهامی عام و یا خاص می باشد.

مراحل ثبت شرکت بیمه

پس از تهیه اساسنامه اولیه و امضا ان توسط شرکا که البته باید قبل از تعیین نوع قالب شرکت باشد باید برای دریافت مجوز از سازمان بیمه مرکزی اقدام شود. در نظر داشته باشید که اساسنامه و اظهارنامه شرکت باید مطابق با نظامنامه دادگستری تهیه شده باشد.  بیمه پس ار بررسی درخواست و مدراک و مستندات لازم و در صورت مناسب بودن شرایط شما مجوز ثبت شرکت بیمه را صادر می کند.  در نظر داشته باشید که این مجوز به معنی مجاز بودن برای فعالیت نیست و ابتدا باید شرکت ثبت شود.

تاسیس شرکت بیمه به سرمایه اولیه حداقل پانصد میلیون ریال احتیاج دارد. این مبلغ باید توسط خود شرکا تادیه شود مگر اینکه شرکت از نوع سهامی عام باشد. ضمنا در همان ابتدا باید حداقل 50 درصد از سرمایه در حساب شرکت سپرده شود.

پس از ان باید متناسب با نوع شرکت و قالب شرکت شرکا و یا سهامداران مشخص شده و مجمع عمومی موسسین تشکیل شود. در این مجمع باید اساسنامه و اظهارنامه به امضا کلیه شرکا و سهامداران برسد و اعضا هیئت مدیره بیمه  به همراه نفرات دارای حق مجاز و بازرسین تعیین شوند.

در این جلسه بهتر است نام های منتخب برای شرکت نیز مشخص و تایید شوند. حداقل 5 نام در برگه تعیین نام باید اعلام تا یکی از انها تایید شود.

بعد از ان باید هیئت مدیره جلسه ای تشکیل بدهد. مدیر عامل ، رئیس هیئت مدیره و نائب رئیس در این جلسه مشخص و شروح وظایف و کلیات مورد تاکید مجمع مشخص می شوند.

مجوز بیمه مرکزی به همراه اساسنامه و اظهارنامه و سایر مدارک و همچنین نسخ صورتجلسات مجمع عمومی موسسین و هیئت مدیره به همراه یک درخواست یا تقاضانامه برای اداره ثبت شرکت ها ارسال خواهد شد. کارشناسان این اداره مدارک را بررسی و در صورت تایید شرکت ثبت خواهد شد.

در این مرحله شما با پرداخت هزینه های ثبت شرکت پیش نویس خلاصه ای از ثبت شرکت را که توسط کارشناسان اداره ثبت شرکت ها اماده شده در روزنامه رسمی و یک روزنامه کثیر الانتشار اگهی خواهید کرد.

به این ترتیب شرکت بیمه تاسیس می شود. البته دریافت کد اقتصادی و دفاتر پلمپ مالیاتی نیز برای اغاز فعالیت شرط است.

به یاد داشته باشید هر گونه تغییرات در شرکت باید با نظر بیمه مرکزی و مورد تایید این بیمه و همچنین بر اساس نظامنامه دادگستری و بند های مشخص ان باشد.

مدارک لازم برای ثبت شرکت بیمه

تقاضانامه
اظهارنامه در دو نسخه
اساسنامه و یا شرکتنامه در دو نسخه
صورتجلسه مجمع عمومی موسسین در دونسخه
صورتجلسه هیئت مدیره در دو نسخه
تاییدیه اساسنامه توسط بیمه مرکزی
گواهی بانکی مبنی بر سپرده شدن حداقل 50 درصد از سرمایه اولیه در حساب شرکت
لیست کامل اسامی سهامدارن، مدیران و میزان سهام و یا سهم الشرکه انها
گواهی عدم سوء پیشینه مدیران و موسسین و بازرسین
مدارک شناسایی مدیران ، موسسین و بازرسین
مدرک تحصیلی مرتبط مدیر عامل و یک نفر از اعضا هیئت مدیره و یا ارائه سابقه کار مفید و قابل رجوع
 


مراحل ثبت برند در کرج

دوشنبه 1 مهر 1398 09:51 ق.ظ

 
ثبت برند و علامت تجاری به عنوان شناسنامه محصولات و ارائه یک نشان تخصصی تجاری برای تمایز بین محصولات و خدمات شرکت ها با سایر شرکت ها و موسسات از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بخصوص اینکه این علامت ها از زبان خالق برند در بازار سخن خواهند گفت و مهمترین و تاثیر گذار ترین علامت در حوزه بازاریابی و فروش محصولات شرکت ها می باشد.

شهر کرج یکی از شهر های صنعتی ایران است که هر روز شاهد ارائه شرکت ها نوظهور و با ایده های تازه است. این شهر با توجه به موقعیت های عالی و دسترسی ویژه ای که به بسیاری از استان ها دارد و در مسیر مبادلاتی بخصوص شمال و جنوب ایران قرار گرفته و همچنین به دلیل مجاورت با پایتخت جمهوری اسلامی ایران اهمیت زیادی دارد و به خوبی برای همه مشهود است که رقابت در این شهر زیاد و نزدیک است.

ثبت برند و علامت تجاری در این شهر به شدت مورد توجه قرار گرفته و همه شرکت ها و موسسات و افراد حقیقی و حقوقی به دنبال خلق برند و علامت تجاری خاص خود بوده و می خواهند با استفاده از نشان تجاری خود به اهداف بزرگ و متعالی خود نائل شوند.

برای ثبت برند در کرج ابتدا باید طرح خود را اماده کنید. شما می توانید با ترکیب هرگونه خط و خطوط و اشکال دو بعدی و سه بعدی و قابل مشاهده علامتی منحصر به فرد را به وجود بیاورید که متعلق به شرکت شما باشد ولی باید در نظر داشته باشید که هر برندی متناسب با شرکت و شخصیت شما نخواهد بود.

برند باید محصولات شما را معرفی نماید، بتواند محصولات و خدمات شما را از سایر محصولات و خدمات تمیز دهد، باعث سردرگمی و منحرف شده افکار مشتریان شما نشده و به سادگی قابلیت تشخیص داشته باشد، باید مفهوم و ایده های شما را به بهترین نحو در بین جامعه و مشتریان انعکاس دهد و در همه این شرایط نباید از واژه های نامانوس و به دور از فرهنگ و اخلاق اجتماعی در انها استفاده شده باشد.

برندی که به تقلید از برند های دیگر و با الگو برداری از برند ها و علائم تجاری دیگر باشد و یا در ان از علامت ها و نماد های ملی و بین المللی و لشکری و کشوری استفاد شده باشد قابلیت ثبت ندارد و صد ها موضوع دیگر که بای  به خوبی برای خلق برند به ان توجه داشته باشید.

بهتر است برای خلق برند بر روی  تخصص کارشناسان ما حساب کنید تا برندی ویژه و تاثیر گذار داشته باشید . موسسه حقوقی  سال ها است که در کنار شما است تا خدمات خلق و ثبت برند را برای شما آسان کند.

پس از اینکه با رعایت نکات مختلف برند خود را خلق کردید باید آن را ثبت کنید. ثبت برند شما را مالک بدون قید و شرط برند خواهد کرد و هیچ کس به جز شما حق بهره برداری از برند را نخواهد داشت.

برای ثبت برند باید ابتدا به سایت اداره مالکیت برند مراجعه نموده  و در ان برند خود را ثبت نام کنید. البته قبل از ان باید اظهارنامه ثبت برند را با مشاوره کارشناسان موسسه حقوقی  تهیه کرده باشید. در این سایت مشخصات صاحب برند از شما دریافت خواهد شد و شما به عنوان خالق برند حقیقی و یا حقوقی برند را ثبت نام می کنید.

کارشناسان اداره ثبت مالیکت معنوی مشخصات و تقاضای شما را بررسی و در صورت تایید با شما تماس خواهند گرفت و در این مرحله باید مدارک اصلی به همراه تعداد کپی لازم به اداره ثبت مالکیت معنوی ارسال شود.

اداره مالکیت معنوی در تهران قرار دارد و این اداره شعبه ای در کرج و یا هر کجای دیگر ایران ندارد. بنابر این در هنگام ارسال مدارک می توانید بصورت پستی و یا حضوری مدارک را به ادرس این اداره ارسال نمایید.

مجددا مدارک مطابق با اصل خواهد شد و برند در این اداره ثبت می شود. سپس باید موضوع برند در روزنامه رسمی و یک روزنامه کثر الانتشار با هزینه شما اگهی شود.

پس از آگهی برند در این روزنامه ها اگر ادعایی برای ان وجود نداشته باشد و پس از حدود یک ماه دوباره برند آگهی دوم خواهد شد و از این پس برند برای مدت 10 سال بره شما تعلق خواهد داشت.

 




 شرکت تضامنی یکی از انواع هفت گانه شرکت های تجاری می باشد که همانند انواع این شرکت ها صرف نظر از نوع فعالیت تجاری محسوب می شود، در مورد این شرکت شخصیت و اعتبار شرکاء بسیار کلیدی و حائز اهمیت می باشد که در توضیحات متوجه اهمیت این امر خواهید شد: 

 طبق ماده 116 قانون تجارت شرکت های تضامنی شرکتی است که در تحت اسم مخصوص برای امور تجارتی بین دو و یا چند نفر با مسئولیت تضامنی تشکیل می شود.در صورت عدم کفایت و بروز مشکل اگر اموال شرکت برای پرداخت دیون شرکت کافی نباشد هر یک از شرکاء مسئول پرداخت تمام کلیه دیون و تعهدات شرکت می باشد و در صورتی که بین شرکاء قرار دادی غیر از این بسته شود از نظر قانون ارزشی نخواهد داشت در صورت وجود بدهی در شرکت طلب کار می تواند طلب خود را از هر کدام از شرکاء مطالبه نماید و البته مطالبه طلب از یکی از شرکاء مانع پیگیری و درخواست طلب از دیگر شرکاء نمی باشد البته شریکی که در چنین موقعی طلب بستانکاران را پرداخته، می تواند به یکی از شرکاء خود مراجعه و سهم زیان آنها را به تناسب سرمایه ای که در شرکت داشته اند وصول نماید با توجه این شرایط این نوع از شرکت  از نظر مشتریان درای اعتبار زیادی می باشد واز سویی در ابتدای تاسیس شرکت انتخاب شرکاء نیاز به اعتماد و دقت فراوان دارد.

 مراحل اصلی تشکیل شرکت تضامنی:
 شرکت تضامنی بعد از انجام این امور قابل تاسیس می باشد:

 شرکتنامه مطابق قانون تنظیم شده باشد .

 تمام سرمایه نقدی تأدیه و سهم الشرکه غیر نقدی تماماً تقویم و تحویل شده باشد.

 معمولا شرکت تضامنی نیازی به اساسنامه ندارد اما در صورت وجود قراری بین شرکاء در صورت نیاز در اساسنامه قید می شود زیرا در اساسنامه شرکت تضامنی امور اساسی درج می شود مواردی مانند:

 - نام شرکت 

 - موضوع شرکت

 - مدت فعالیت شرکت

 - سرمایه نقدی و یا غیر نقدی هریک از شرکاء با درج نام شرکاء، 

- شرایط تقسیم سود و زیان

 - قوانین مربوط به فوت شرکاء و یا انحلال شرکت به هر دلیل

 نکات حائز اهمیت:

 شرکت نامه از اهمیت ویژه ایی برخودار است و قابل تغییر نمی باشد مگر بنا به نظر تمامی شرکاء 

 سرمایه اعم از نقدی یا غیر نقدی  باید به طور کامل پرداخت شود و دررابطه با تقویم سهم الشرکه غیر نقدی شرکت تضامنی قانون مقررات خاصی وجور ندارد زیرا در این نوع شرکت خود شرکاء مسئول کمبود سرمایه هستند و اگر سرمایه غیر نقدی یکی از شرکاء کمتر از میزان واقعی آن اعلام شود در واقع سایرشرکاء به ضرر خود اقدام کرده اند . « شرکت تضامنی وقتی تشکیل می شود که تمام سرمایه نقدی تأدیه و سهم الشرکه غیر نقدی تقویم و تسلیم شده باشد»(ماده118 ).

 از نکات حائز اهمیت دیگردر رابطه با نام  شرکت تضامنی می باشد که لازم است نام شرکت تضامنی به همراه حداقل نام یکی از شرکاء و همچنین نام دیگر شرکاء با عنوانهایی مانند و شرکاء ویا برادران و.... قید شود مانند نمونه هایی مثل : شرکت تضامنی احدی وبرادران ویا شرکت تضامنی احدی و شرکاء البته اشاره به تضامنی بودن جدا از اینکه معرف شخصیت حقوقی شرکت می باشد و آن را از نام شرکائی که نام برده شد متمایز می نماید ، به نفع شرکت می باشد و نشان دهنده اعتبار و معرف ضمانت شرکاء است. در صورتی که شریکی که نام او در نام شرکت درج شده است از شرکت خارج شود ویا فوت نماید اسم او از نام شرکت خارج می شود و نام دیگری جایگزین آن می شود.

 در رابطه با میزان سرمایه، سود و زیان باید اشاره کرد که منفعت شرکاء به میزان سهم الشرکه آنهاست «در شرکت تضامنی منافع به نسبت سهم الشرکه بین شرکاء تقسیم می شود» (قسمت اول ماده119 ) «در روابط بین شرکاء مسئولیت هر یک از آنها در تأدیه قروض شرکت به نسبت سرمایه خواهد بود».  (ماده 124 )

 مدارک لازم جهت ثبت شرکت تضامنی
 - دو برگ تقاضانامه

 - دو برگ شرکت‌نامه

 - دو نسخه اساسنامه

 - فتوکپی شناسنامه‌ی شرکا

 - مجوز از مراجع ذیصلاح در صورت نیاز . 


تفاوت ثبت شرکت و ثبت برند

یکشنبه 31 شهریور 1398 03:11 ب.ظ


در ایران ، ثبت شرکت ها و تلویحاً نام آن ها بر عهده ی اداره ی ثبت شرکت ها و ثبت علائم تجاری و اختراعات بر عهده ی اداره ی مالکیت های صنعتی می باشد.تصدی امور مربوط به مالکیت صنعتی و همچنین نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در سازمان جهانی مالکیت معنوی و اتحادیه های مربوط به کنوانسیون های ذی ربط  ، بر عهده ی سازمان ثبت اسناد و املاک است که اداره ی مالکیت صنعتی سازمان ثبت و اسناد  و املاک کشور، ثبت کلیه ی موضوعات مالکیت صنعتی اعم از اختراع ، علامت ، علامت جمعی و طرح صنعتی را بر عهده دارد.اطلاق واژه ی صنعتی از این جهت است که به طور معمول اختراع جنبه ی صنعتی دارد و علامت های تجاری نیز بر روی کالاهای صنعتی نصب می شوند و معرف محصولات ناشی از تولیدات صنعتی می باشند. 

 امروزه اداره ی مالکیت صنعتی و اداره ی ثبت شرکت ها هر کدام با استفاده از شیوه های نوین ، راه های متفاوتی را برای متقاضیان ثبت در نظر گرفته اند که ثبت هر یک ،آثار متفاوتی  را نیز به همراه دارد.در این مطلب بر آنیم تا به بررسی هر یک از این تفاوت ها بپردازیم.

 از آن جا که تشکیل گروه و انتخاب اعضای آن بسیار مهم است ، در مرحله ی اول شناخت کامل شرکا از مهم ترین اقدامات تشکیل شرکت محسوب می شود.از اقدامات بعدی،  رجوع به بانک و تقاضای افتتاح حساب غیر قابل برداشت برای ثبت شرکت است که برای آن می بایست کپی کارت ملی و شناسنامه همراه داشته باشید و شماره حساب را یادداشت کنید.لازم به ذکر است شرکت ، دارایی مستقل از دارایی اعضا دارد و اصل بر این است که شخص حقوقی دارای حقوق و تکالیف مستقل از اعضای خود است.در واقع، ثبت شرکت در مرجع ثبت شرکت ها از شرایط تشکیل هیچ کدام از شرکت ها نمی باشد و شرکت ها با رعایت شرایط مقرر در قانون، تشکیل شده محسوب می شوند و شخصیت حقوقی دارند.اما به عنوان یک الزام قانونی می بایست به ثبت برسند که بالتبع این ثبت دارای آثاری می باشد.

 در شرایط کنونی ، اداره ی ثبت شرکت ها با ارائه ی نوین روش های ثبت اینترنتی  ، سهولت  کار برای متقاضیان را مد نظر داشته است.متقاضیان می توانند با مراجعه به سایت ثبت شرکت ها به صورت آن لاین جهت ثبت شرکت اقدام به عمل آورند.کلیه ی اطلاعات می بایست با دقت توسط متقاضی وارد سامانه شود ، سپس رایانه تایید پذیرش را به متقاضی نشان می دهد که متقاضی باید به دقت آن را مطالعه کند.لذا متقاضیان با مراجعه به سایت ثبت شرکت ها ، نام شرکت را پیشنهاد می دهند که بهتر است این نام از سه کلمه تشکیل شده باشد.بعد از بررسی اطلاعات و تایید نام ، متقاضی 3 ماه فرصت دارد در خصوص نام پیشنهادی مدارک خود را از قبیل اساسنامه ،  از طریق سایت تهیه و صورت جلسات مورد نیاز را تشکیل دهد و پس از اخذ مجوزهای لازم و افتتاح حساب و مجوز از بانک از طریق سامانه،  نسبت به تکمیل اطلاعات و ارسال مدارک از طریق پست اقدام نماید.سپس کارشناس حقوقی بررسی می نماید ، اگر ایراد داشت برگشت می زند و در سامانه قید می کند و رفع اصلاحیه می نماید و اگر تایید شد هم از طریق سامانه پیامک می رود و هم می تواند شخص منقاضی به سایت مراجعه کند.

 مسئول اداره پس از بررسی و کنترل ،  دستور ثبت در دفتر ثبت شرکت ها را صادر می نماید.لذا اقدام بعدی ثبت شرکتنامه در دفتر ثبت شرکت ها می باشد.شایان ذکراست دفتر مذکور قانونی است و به امضای نماینده ی دادستان محل رسیده است .متقاضی پیش نویس را نزد مسئول دفتر برده و مسئول دفتر شروع به ثبت شرکتنامه و پیش نویس آگهی تاسیس شرکت در دفتر ثبت شرکت ها می نماید و اقدامات ذیل را انجام می دهد:

 1)اخذ کارت شناسایی متقاضیا ن و تطبیق کارت با مشخصات مندرج در شرکتنامه 2) احراز هویت متقاضیان3) اخذ 

 امضا از متقاضیان در ذیل ثبت در دفتر  4) تصدیق متقاضیان تحت عنوان ثبت با سند برابر است 5)تعیین شماره ی ثبت شرکت 6)نوشتن شماره ی ثبت در اظهارنامه و شرکتنامه ی شرکت و اسناد مالکیت اموال متعلق به شرکت7)اسناد مالکیت به امضای رئیس اداره ثبت می رسد8)مسئول ثبت دفتر، تشکیل پرونده داده و در روی آن از لحاظ تکمیل امضاگواهی می نماید،یک نسخه اساسنامه و شرکتنامه و اظهارنامه، تحویل موسسین می گردد.در صورتی که سند مالکیت هم وجود داشته باشد، به مدیران تحویل می گردد9)نسخه ی دیگر اظهارنامه و اساسنامه و شرکتنامه و پیش نویس آگهی را که تشکیل پرونده گردیده جهت تحریر به اتاق تایپ ارسال می دارد.اقدام نهایی،  تحریر و صدور آگهی تاسیس شرکت می باشد که آخرین گام جهت ثبت یک شرکت  تلقی می شود.

 ثبت شرکت ، بالتبع  آثار متعددی را نیز به همراه دارد .از جمله مزایای ثبت شرکت ، اخذ مجوزها و اعتبارات و امتیازاتی نظیر وام از نهادهای دولتی است که در بسیاری از موارد ، تنها به شرکت ها تخصیص می یابد.همچنین ثبت شرکت ، به شرکت ها امکان حضور در مناقصات و مزایدات را می دهد که سود قابل توجهی را برای طرفین معامله به همراه دارد.از سایر مزایای ثبت شرکت  ، می توان به فعالیت رسمی و قانونی شرکت اشاره نمود که به خودی خود موجب ایجاد تمایل بیشتری به همکاری می گردد،  چرا که با ثبت شرکت ،کلیه ی فعالیت های شرکت ها هم تحت حمایت قانون و هم تحت کنترل قانون قرار می گیرد که همین مهم به شرکت اعتبار خاصی می بخشد.

 قانون ثبت علائم و اختراعات ، مصوب سال 1310 و آئین نامه ی اجرایی این قانون ،مصوب سال 1337 مبنای حمایت می باشد.کسی که علامت تجاری به نام او ثبت شده است و کسی که علامت به طور موقتی یا دائمی از سوی مالک به وی منتقل گردیده است می تواند از علامت تجاری استفاده کند.

 مراحل و مدارک لازم جهت ثبت برند عبارتند از:
 1) ورود اطلاعات و تکمیل فرم اینترنتی اظهارنامه ی ثبت علامت 2) ارسال و تکمیل مدارک  (الف)اشخاص حقیقی:کپی شناسنامه وکارت ملی  ب)اشخاص حقوقی:ارایه ی پروانه ی بهره برداری یا مجوز تولید یا پروانه ی کسب برابر اصل شده، تصویر اولین روزنامه ی رسمی شرکت.(آگهی تاسیس)و روزنامه ی رسمی آخرین تغییرات هیات مدیره ی شرکت که دوره ی آن سپری نشده باشد. کپی شناسنامه و کارت ملی صاحبان دارندگان حق امضا.3) نمونه گرافیکی یا کپی یا تصویر از علامت درخواستی وتوضیح در برگی جداگانه در خصوص علامت ،مدارک دال بر فعالیت مستند معنی کلمه وتوصیف آن .( در صورتی که علامت به صورت لاتین باشد وجود کارت بازرگانی الزامی است) 4) برابر اصل کردن مدارک توسط وکیل 5) پرداخت مبلغ حق الوکاله و اخذ شماره ی فیش واریزی 6)تنظیم مدارک و ارجاع به اداره ی مالکیت صنعتی 7)در صورت ابلاغ اخطار ،می بایست رفع نقص سریعا صورت بگیرد والا رد می شود(30 روز)  8)استفاده از حق تقدم (در صورت لزوم ) در صورتی که متقاضی یا متقاضیان ثبت بخواهند به استناد تقاضای ثبت یا ثبت خارج از کشور از مزایای حق تقدم (حداکثر 6 ماه)استفاده نمایند می بایست مدارک مربوط به حق تقدم را همزمان با تسلیم اظهارنامه یا حداکثر ظرف 15 روز از آن تاریخ تسلیم کنند. 9)نسخه ای از ضوابط و شرایط استفاده از علامت جمعی و تاییدیه مقام صلاحیت دار(در صورتیکه ثبت علامت جمعی مورد درخواست باشد) در صورت لزوم. 

 لازم به ذکر است، .پرداخت هزینه ،به منزله ی تایید و ثبت نهایی اظهارنامه تلقی شده و استرداد هزینه و تغییر اطلاعات و ضمائم امکان پذیر نمی باشد. متقاضی می تواند تا زمانی که اظهارنامه ی او هنوز ثبت نشده است آن را مسترد کند.

 لذا چنانچه گفته شد ، اداره ی مالکیت صنعتی  ،اظهارنامه را از لحاظ انطباق با شرایط و مقررات مندرج در این قانون بررسی می کند و در صورتی که علامت را قابل ثبت بداند ،  اجازه ی انتشار آگهی مربوط به آن را صادر می کند. طبق قانون اظهارنامه ی ثبت علامت به همراه نمونه علامت و فهرست کالاها یا خدماتی که ثبت علامت تجاری برای آن ها درخواست شده و بر اساس طبقه بندی قابل اجرا یا طبقه بندی بین المللی باشد به اداره ی مالکیت صنعتی تسلیم می شود.پرداخت هزینه های ثبت علامت،  بر عهده ی متقاضی است.پس از انتشار آگهی اظهارنامه و تا زمان ثبت علامت ، متقاضی از امتیازات و حقوقی برخوردار است که در صورت ثبت برخوردار خواهد بود.با این حال هرگاه به وسیله ی متقاضی ثبت ، درباره ی عملی که پس از آگهی اظهارنامه انجام شده دعوایی مطرح شود و خوانده ثابت کند که در زمان انجام عمل ، علامت قانونا قابل ثبت نبوده است ، به دفاع خوانده رسیدگی و در مورد ثبت یا عدم علامت تصمیم مقتضی اتخاذ می شود.هرگاه اداره ی مالکیت صنعتی تشخیص دهد که شرایط مندرج در این قانون رعایت شده است علامت را ثبت کرده و آگهی مربوط به ثبت آن را منتشر و گواهینامه ی ثبت را به نام متقاضی صادر می نماید.مدت اعتبار ثبت علامت ده سال از تاریخ تسلیم اظهارنامه ی ثبت آن می باشد.این مدت با درخواست مالک آن برای دوره های متوالی ده ساله با پرداخت هزینه ی مقرر قابل تمدید است.یک مهلت ارفاقی شش ماهه که از پایان دوره شروع می شود ، برای پرداخت هزینه ی تمدید با پرداخت جریمه تاخیر در نظر گرفته می شود.هر ذی نفع می تواند از دادگاه  ، ابطال ثبت علامت را درخواست نماید.رسیدگی به اختلافات ناشی از اجرا این قانون و آئین نامه ی اجرایی آن ،طبق ماده ی 59 ،در صلاحیت شعبه یا شعب خاصی از دادگاه های عمومی تهران می باشد.

 حقوق ناشی از ثبت علامت به شرح ذیل است:

 حق استفاده ی انحصاری از یک علامت به کسی اختصاص دارد که آن علامت را طبق مقررات  به ثبت رسانده باشد. به طوریکه : 

 الف)استفاده از هر علامت که در ایران ثبت شده باشد ، توسط هر شخص غیر از مالک علامت ، مشروط به موافقت مالک آن می باشد.

 ب)مالک علامت ثبت شده می تواند علیه هر شخصی که بدون موافقت وی از علامت استفاده کند و یا شخصی که مرتکب عملی شود که عادتا منتهی به تجاوز به حقوق ناشی از ثبت علامت تجاری گردد ، در دادگاه اقامه ی دعوی نماید.این حقوق شامل موارد استفاده از علامتی می شود که شبیه علامت ثبت شده است و استفاده از آن برای کالا یا خدمات مشابه موجب  گمراهی عموم می گردد.

 علاوه براین موارد، هر گاه خواهان ثابت کند که مالک علامت ثبت شده از آن به تنهایی و یا بر خلاف ضوابط مندرج در قانون استفاده کرده و یا اجازه ی استفاده از آن را صادر نموده یا به نحوی از علامت جمعی استفاده کند یا اجازه ی استفاده از آن را بدهد که موجب فریب مراکز تجاری یا  عمومی نسبت به مبدا و یا هر خصوصیت مشترک دیگر کالا و خدمات مربوط گردد، دادگاه علامت جمعی را باطل می کند.

 قابل ذکر است، اسم یا عنوانی که ماهیت یا طریقه ی استفاده از آن بر خلاف موازین شرعی یا نظم عمومی یا اخلاق حسنه  باشد و یا موجبات فریب عموم را فراهم کند، نمی تواند به عنوان یک نام تجاری به کار رود و غیر قانونی تلقی می گردد.

 طبق ماده ی 32،علامت در موارد ذبل قابل ثبت نیست:

 الف)نتواند کالاها یا خدمات یک موسسه را از کالاها و خدمات موسسه ی دیگر متمایز سازد.

 .ب)خلاف موازین شرعی یا نظم عمومی یا اخلاق حسنه باشد.

 ج)مراکز تجاری یا عمومی را به خصوص در مورد مبدا جغرافیایی کالاها یا خدمات  یا خصوصیات آن ها گمراه کند.

 د)عین یا تقلید نشان نظامی ، پرچم یا سایر نشان های مملکتی یا نام یا نام اختصاری یا حروف اول یک نام یا نشان رسمی متعلق به کشور ، سازمان های بین الدولی یا سازمان هایی که تحت کنوانسیون های بین المللی تاسیس شده اند ،بوده یا موارد مذکوریکی از اجزای آن علامت باشد، مگر آن که توسط مقام صلاحیتدار کشور مربوط یا سازمان ذی ربط اجازه ی استفاده از آن صادر شود. 

 عین یا به طرز گمراه کننده ای شبیه یا ترجمه ی یک علامت یا نام تجاری باشد که برای همان کالا ها یا خدمات مشابه متعلق به موسسه ی دیگری در ایران معروف است.

 عین یا شبیه آن قبلا برای خدمات غیر مشابه ثبت و معروف شده باشد مشروط بر آن که عرفا میان استفاده از علامت و مالک علامت معروف، ارتباط وجود داشته و ثبت آن به منافع مالک علامت قبلی لطمه وارد سازد.

 عین علامتی باشد که قبلا به نام مالک دیگری ثبت شده و یا تاریخ تقاضای آن مقدم یا دارای حق تقدم برای همان کالا و خدمات و یا برای کالا و خدماتی است که به لحاظ ارتباط و شباهت موجب فریب گردد.

 در رابطه با ثبت اسم شرکت نیز شایان ذکر است که انتخاب اسم شرکت جزء نخستین مقررات ثبت شرکت و از مهم ترین مراحل تاسیس یک شرکت است و همانند مقررات ثبت یک برند ،مشمول  قواعد خاص خود است.

 طبق قانون،  نام شخص حقوقی با رعایت حق تقدم انجام می گیرد و شامل برخی از اسامی نمی شود، از جمله ی این موارد عبارتند از:

 * نام هایی که اختصاص به تشکیلات دولتی دارند یا نام های اختصاری متعلق به دولت (ناجا و ...)

 *اسامی و عناوین اصطلاحات بیگانه، و یا ترکیب 2 واژه ی  فارسی

 *نام هایی که به طرز گمراه کننده ای شبیه نام دیگر ثبت شده باشد.

 *نام هایی که مخالف موازین شرعی باشد.

 *اضافه کردن کلماتی از قبیل اصل ، برتر و ..و یا اعداد (اعداد فقط به صورت حروفی قابل پذیرش می باشد)

 تبصره: چنانچه نام پیشنهادی ثبت نگردد با ذکر علت مشخص می گردد و تا دو بار قابل اعتراض می باشد که در مرحله ی دوم ، حکم صادره قطعی می باشد.


سرمایه ی اولیه برای ثبت شرکت

یکشنبه 31 شهریور 1398 03:10 ب.ظ


چنانچه در مطالب پیشین دیدیم ،شرکت های تجارتی عبارت است از شرکت هایی  که برای انجام امور تجارتی  تشکیل شده اند.ماده ی 20 قانون تجارت ، شرکت های تجارتی را به 7 نوع تقسیم نموده است :1) شرکت سهامی 2) شرکت با مسئولیت محدود3) شرکت تضامنی 4) شرکت مختلط غیر سهامی 5)شرکت مختلط سهامی 6)شرکت نسبی 7)شرکت تعاونی تولید و مصرف

 شرکت های فوق الذکر را به اعتبار روابط شرکا با یکدیگر و در قبال اشخاص ثالث می توان به چهار طبقه تقسیم نمود:

 1)شرکت هایی که در آن مسئولیت شرکا فقط محدود به سرمایه بوده و اضافه بر آن شرکا به هیچ وجه مسئولیتی ندارند  ،  مانند شرکت سهامی و شرکت با مسئولیت محدود

 2)شرکت هایی که شرکا در قبال طلبکاران و اشخاص خارج  ضمانت هم دارند ،  مانند شرکت های تضامنی و نسبی

 3)شرکت هایی که از امتزاج دو قسم شرکت فوق تشکیل می شوند ،  مانند شرکت های مختلط

 4)شرکت های تعاونی تولید و مصرف که سوددهی و میزان سرمایه در آن ها زیاد مطرح نیست و به جهت رفاه حال شرکا و امور تعاون تشکیل می شود.

 با ملاحظه ی این تقسیم ، شرکت های مزبور را به طریق ساده تر می توان به سه قسمت تقسیم نمود:1)شرکت هایی که فقط سرمایه در آن ها دخالت دارد.2)شرکت هایی که شخصیت و ضمانت شرکا در آن ها دخالت دارد3)شرکت هایی که تعداد شرکا در آن ها دخالت دارد.مانند شرکت های تعاونی.

 گاهی اتفاق می افتد که شرکت های قسم 1 و 2 با یکدیگر ممزوج شده و تشکیل شرکت های مختلط را می دهند.

 چنانچه دیدیم ، اگرچه قانون تجارت هفت نوع شرکت تجاری را به رسمیت شناخته است ،  ولی اکثر قریب به اتفاق شرکت هایی که در حال حاضر در ایران در حال فعالیت اقتصادی هستند دارای یکی از این قالب های حقوقی  می باشند.الف)شرکت های سهامی عام یا خاص ب)شرکت های دولتی ج)شرکت های با مسئولیت محدود د)شرکت های تعاونی ه) شرکت های تضامنی

 لذا از آنجایی که از سایر انواع شرکت های تجاری پیش بینی شده در قانون تجارت یعنی شرکت نسبی  ، شرکت مختلط سهامی و شرکت مختلط غیر سهامی استقبال بسیار کمی در کشور بعمل آمده ، از توضیح راجع به آن ها خودادری نموده و در مقابل  به سایرشرکت هایی که با استقبال بیشتری رو به رو شده اند ، می پردازیم.

سرمایه لازم برای ثبت شرکت

 شرکت سهامی عام: شرکت سهامی عام شرکتی است که موًسسین آن قسمتی از سرمایه ی شرکت را از طریق فروش سهام به مردم تاًمین می کنند.این نوع شرکت کامل ترین نوع شرکت سهامی است و مسلم است برای انجام امور مهم از قبیل استخراج معادن و تجارت با کشورهای خارج و تاسیس کارخانجات و ایجاد سدها و بانک ها تشکیل می شود که سرمایه ی فردی کفاف آن را نمی دهد.فکر تاسیس هر شرکت ابتدا از ناحیه ی اشخاصی ایجاد می شود که به جهاتی بستگی به این امر دارند:مانند این که امتیاز استخراج معادن و یا احداث خط آهن را به دست می آورند  ، یا این که خبرگی یا مطالعات اقتصادی در امر بخصوصی دارند. سرمایه ی اولیه در شرکت های  سهامی عام در موقع تاًسیس از پنج میلیون ریال نباید کمتر باشد.در صورتیکه سرمایه ی شرکت بعد از تاًسیس به هر علت از حداقل مذکور کمتر شود،  باید ظرف یکسال نسبت به افزایش سرمایه تا میزان حداقل مقرر اقدام به عمل آید یا شرکت به نوع دیگر از انواع شرکت های مذکور در قانون تجارت تغییر شکل یابد وگرنه هر ذینفع می تواند انحلال آن را از دادگاه صلاحیتدار درخواست کند.برای تاًسیس شرکت های سهامی عام موًسسین باید اقلاً بیست درصد سرمایه ی شرکت را خود تعهد کرده و لااقل سی و پنج درصد مبلغ تعهد شده را در حسابی به نام «شرکت در شرف تاًسیس» نزد یکی از بانک ها تودیع نمایند.به این ترتیب شرکتی که مثلاً با پنج میلیون ریال تاًسیس می شود باید سیصد وپنجاه هزار ریال نقداً سپرده و سپس برای دعوت سایرین،  آگهی انتشار دهد.ممکن است قسمتی از تعهد موًسسین سرمایه ی غیر نقدی باشد،  در این صورت باید عین آن با مدارک مالکیت در همان بانکی که برای پرداخت مبلغ نقدی حساب باز شده است تودیع گردد.

 شرکت سهامی خاص: شرکت سهامی خاص شرکتی است که تمام سرمایه ی آن توسط موًسسین تامین گردیده است  ، مواد اصلاحی قانون تجارت با تشریفاتی کمتر و اموری ساده تر که طبعاً شرکای کمتری دارد  ، یک نوع شرکت سهامی مقرر داشته که شرکت سهامی خاص نامیده می شود.سرمایه ی شرکت سهامی خاص نباید کمتر از یک میلیون باشد.در صورتی که به عللی سرمایه ی شرکت تقلیل پیدا کند باید شرکا در ظرف یکسال آن را جبران کنند و در غیر این صورت شرکت را به نوع دیگر از شرکت ها از قبیل با مسئولیت محدود یا تضامنی تبدیل نمایند.

 شرکت با مسئولیت محدود:ماده ی 94 قانون تجارت ، شرکت با مسئولیت محدود را بدین نحو تعریف می نماید:شرکت با مسئولیت محدود شرکتی است که بین دو یا چند نفر برای امور تجارتی تشکیل شده و هر یک از شرکا بدون این که سرمایه به سهام یا قطعات سهام تقسیم شده باشد ، فقط تا میزان سرمایه ی خود در شرکت ، مسئول قروض و تعهدات شرکت است.شرکت مزبور از یک جهت شباهت به شرکت سهامی دارد  و آن این است که شرکا به هیچ وجه مسئولیتی غیر از آنچه که به عنوان سرمایه پرداخته اند ندارند و تفاوتی که با شرکت سهامی مشاهده می شود آن است که سرمایه به سهام قسمت نمی شود بلکه شرکا هر یک سهم الشرکه ای دارند که مجموع آن سرمایه ی شرکت را تشکیل می دهد.مثلاً شرکتی که بین 5 نفر از شرکا با سرمایه ی پانصد هزار ریال تشکیل می شود ممکن است اولی دویست هزار ریال و دومی یکصدهزار ریال و سومی هشتاد هزار ریال و چهارمی و پنجمی هر یک شصت هزار ریال سهم الشرکه ی آن ها باشد.در این نوع شرکت ها شخصیت شرکا تا اندازه ای دخالت دارد، ولی این شخصیت به هیچ وجه ارتباطی با اشخاص خارج و معامله کنندگان ندارد بلکه بین شرکا محفوظ می شود.مثلاً هیچ یک از شرکا بدون رضایت اقلاً دارندگان سه ربع سرمایه شرکت نمی توانند سهم الشرکه ی خود را به دیگری انتقال دهند.حال با در نظر گرفتن این که عادتاً شرکت های با مسئولیت محدود،  شرکای خیلی زیادی ندارند و مقداری از سرمایه هم متعلق به انتقال دهنده است ، در صورتی که دارندگان سه ربع سرمایه با این انتقال رضایت دهند تقریباً اتفاق شرکا خواهد بود و علت آن هم این است که چون شرکا مایل اند شریک خود را بشناسند و شاید حاضر نباشند با هر کس شرکت نمایند،  به این جهت قانون نخواسته است شخصیت شرکا در نظر یکدیگر دخالتی نداشته باشد. شایان ذکر است است در لایحه ی اصلاح قانون تجارت (مصوب 1384 هیات وزیران) برای تشکیل شرکت با مسئولیت محدود، حداقل سرمایه ی نقدی یکصد میلیون ریال در نظر گرفته شده است .

 شرکت تضامنی: طبق تعریف ماده ی 116 قانون تجارت،  شرکت تضامنی شرکتی است که در تحت اسم مخصوصی برای امور تجارتی بین دو یا چند نفر با مسئولیت تضامنی تشکیل می شود.اگر دارایی شرکت برای تاًدیه ی تمام قروض کافی نباشد هر یک از شرکا مسئول پرداخت تمام قروض شرکت است.ماده ی 118 قانون تجارت  ، سرمایه ی شرکت تضامنی را به دو صورت نقدی و غیر نقدی پذیرفته است ،ولی به منظور تشکیل شرکت باید کل سرمایه ی نقدی تاًدیه شده و سرمایه غیر نقدی تقویم و تسلیم شده باشد.قابل توجه است در لایحه ی اصلاح قانون تجارت (مصوب 1384 هیات وزیران)هیچگونه حداقل مبلغی برای تشکیل شرکت تضامنی در نظر گرفته نشده است ، در صورتیکه در همین لایحه  چنانچه آمد برای تشکیل شرکت با مسئولیت محدود، حداقل سرمایه ی نقدی یکصد میلیون ریال در نظر گرفته شده است.

 قابل ذکر است،  ماده ی 122 قانون تجارت،  ارزیابی سرمایه ی غیر نقدی را منوط به رضایت کلیه ی شرکا دانسته است  ، لذا ترتیباتی همچون ارزیابی توسط کارشناس رسمی دادگستری الزامی نیست. قانون تجارت در رابطه با سال مالی و حساب های شرکت تضامنی قواعد خاصی پیش بینی نکرده است و این ترتیبات باید در اساسنامه به توافق شرکا برسد  ، فقط در ماده ی 137 در رابطه با چند شرکت آمده است : « اگر موافق اساسنامه باید سال به سال به حساب شرکت رسیدگی شود، فسخ در موقع ختم محاسبه ی سالیانه به عمل می آید » بنابراین در اساسنامه می توان دوره های کوتاه تر یا طولانی تری برای رسیدگی به حساب های شرکت پیش بینی کرد.پس از رسیدگی به حساب های شرکت باید سود حاصل بین شرکا تقسیم شود.طبق ماده ی 119 قانون تجارت، سود شرکت باید متناسب با سرمایه ی هر شریک تقسیم شود،  مگر اینکه در شرکت نامه ترتیبی دیگر به توافق شرکا رسیده باشد.ولی در ماده ی 132 قانون تجارت آمده است توزیع سود زمانی که سهم شرکا به دلیل ورود ضرر کاهش یافته باشد، نباید صورت گیرد.این ماده نصابی برای کاهش سهم تعیین نکرده است.

 شرکت های تعاونی: شرکت های تعاونی به لحاظ نوع فعالیت به دو دسته تقسیم می شوند:الف) شرکت تعاونی تولید:شرکتی است که به منظور اشتغال اعضا در امور مربوط به  کشاورزی ، دام داری ، دام پروری ،پرورش و صید ماهی ،شیلات ، صنعت ، معدن ، عمران شهری و روستایی و عشایری و نظایر این ها فعالیت می نمایند ب) شرکت تعاونی توزیع: شرکتی است که در امور مربوط به تهیه و توزیع کالا، مسکن، خدمات و سایر نیازمندی های اعضا فعالیت نماید. همچنین شرکت های تعاونی به لحاظ عضویت به دو دسته تقسیم می شوند:الف)شرکت تعاونی عام:شرکتی است که عضویت در آن برای همه آزاد می باشد و موًسسین یا شرکت باید برای تاًمین قسمتی از سرمایه ی اولیه و یا افزایش سرمایه ی شرکت سهام آن را به عموم عرضه نمایند.ب)شرکت تعاونی خاص:شرکتی است که عضویت در آن منحصراًبرای گروهی خاص از قبیل :کارگران،کارمندان، کشاورزان،دانشجویان، ایثارگران،زنان، مشاغل خاص و نظایر این ها آزاد باشد.بدیهی است تعاونی موظف به پذیرش متقاضیان واجد شرایط بوده و از این نظر محدودیتی برای عضویت وجود ندارد.تعیین میزان سهام و ارزش سهام به عهده ی هیاًت موًسس تعاونی است و میزان آن در اساسنامه ی مصوب ذکر خواهد شد.هر تعاونی وقتی تشکیل و ثبت می شود که حداقل یک سوم سرمایه ی آن تاًدیه و چنانچه به صورت نقدی و جنسی باشد تقویم و تسلیم شده باشد.در شرکت های تعاونی سرمایه گذاری حداقل میزان سرمایه 000/000/000/1 ریال می باشد.1

 شرکت های دولتی:صریح ترین تعریف از شرکت دولتی در ماده ی 4 قانون محاسبات عمومی کشور ارایه شده است.طبق ماده ی مزبور« شرکت دولتی واحد سازمانی مشخصی است که با اجازه ی قانون به صورت شرکت ایجاد می شود و یا به حکم قانون و یا دادگاه صالح ملی شده و یا مصادره شده و بعنوان شرکت دولتی شناخته شده باشد و بیش از 50 درصد سرمایه ی آن متعلق به دولت باشد.لذا هر شرکت تجاری که از طریق سرمایه گذاری شرکت های دولتی ایجاد و مادامی که از 50 درصد سهام آن متعلق به شرکت های دولتی است ، شرکت دولتی تلقی می شود.طبق ماده ی 300 لایحه ی قانونی اصلاح قانون تجارت شرکت های دولتی تابع قوانین تاًسیس و اساسنامه های خود می باشند و فقط نسبت به موضوعاتی که در قوانین اساسنامه های آن ها ذکر نشده تابع مقررات این قانون می شوند.چون شرکت های دولتی جزئ  شرکت های سهامی عام می باشند حداقل سرمایه در این شرکت ها پنج میلیون ریال می باشد.ماده ی 45 قانون محاسبات عمومی کشور(مصوب 1362)مقرر می دارد:مجامع عمومی شرکت های دولتی مجاز نیستند در موقع تصویب پیشنهاد تقسیم سود، اندوخته های سرمایه ای و جاری شرکت را که در مفاد اساسنامه ی آن ها پیش بینی شده است طوری تعیین کنند که موجب کاهش سود سهام دولت در بودجه ی کل کشور گردد.

  با توجه به آنچه آمد،  قابل توجه است امروزه در کشور ما ، خصوصاً طی دو دهه ی اخیر تشکیل  شرکت های تجاری اعم از خصوصی ، عمومی ،تعاونی و دولتی رشد چشمگیری داشته است.لیکن متاسفانه به موازات رشد فعالیت شرکت های تجاری ، نظام حقوقی حاکم بر این گونه فعالیت ها هنوز توسعه نیافته است.در واقع بعد از تصویب قانون تجارت در سال 1311 تا این تاریخ ، با توجه به نیارهای جامعه ی تجاری،  قوانین مختلفی ناظر بر فعالیت های تجاری اشخاص حقوقی خصوصاً شرکت های تجاری به تصویب رسید که از بین این انبوه از قوانین و مقررات فقط یک مورد یعنی « لایحه ی قانونی اصلاح قسمتی از مواد قانون تجارت مصوب سال1347» مستقیماً اصلاح بخش هایی از قانون تجارت را مورد توجه قرار داده است که نحوه ی اعمال این اصلاحات و نحوه ی ابقای مواد اصلاح شده نیز ابهاماتی را پدید آورده است.در اینچنین شرایطی ، نطام حقوقی حاکم بر انواع شرکت های تجاری در ایران از مجموعه ای غیر منسجم مرکب از ده ها قانون، تصویب نامه، آیین نامه و بخشنامه شکل گرفته است.بطوریکه شناخت کلی از نظام حقوقی حاکم بر شکل های تجاری در ایران نه تنها برای اشخاص خارجی مایل به فعالیت تجاری در ایران بلکه حتی برای فعالین تجاری ایرانی نیز بسیار مشکل است.

 1)دستورالعمل تشکیل تعاونی ها.(تاریخ صدور 19 مهر 1388)مواد 1.2.4

 در واقع ، قانون تجارت در قالب و محتوای فعلی علاوه بر اینکه با شرایط فعلی محیط تجاری بین المللی سازگار نیست بلکه با شرایط فعلی محیط تجاری ایران نیز همخوانی ندارد.زیرا بسیاری از موضوعات در ارتباط مستقیم با تجارت را پوشش نمی دهد.به عنوان نمونه ، برخی از مقررات قانون تجارت فعلی به دلیل اینکه مربوط به شرایط جامعه در چندین دهه ی قبل می باشد،  اثر بخشی خود را کاملاً از دست داده است. از جمله ی این موارد ، نصاب های مالی است.اگرچه در زمان تصویب اصلاحیه ی قانون تجارت یعنی در سال 1347، ارقام مندرج  در قانون(از جمله یک میلیون ریال برای تاًسیس شرکت سهامی خاص و پنج میلیون ریال برای شرکت سهامی عام، موسسین باید حداقل 20 درصد سرمایه ی شرکت را خود تعهد کرده و حداقل 35 درصد از این مبلغ را در حساب بانک شرکت واریز کنند) مناسب شرایط اقتصادی روز بود ، لیکن در حال حاضر و با گذشت چندین دهه و تورم شدید و کاهش ارزش پول، این ازقام به هیچ وجه برای فعالیت تجاری در قالب نه تنها یک شرکت بلکه حتی یک بقالی کافی نیست و لازم است در بازنگری قانون تجارت و انطباق آن با شرایط روز ایران و جهان، حداقل میزان سرمایه برای تمام شرکت ها مقرر گردد و این ارقام به میزان منطقی افزایش داده شود.1

 با این وجود شایان ذکر است،  سازمان اداره ی ثبت شرکت ها در اقدامی نوین با راه اندازی سامانه ی اینترنتی http:sherkat.ssaa.ir  روش ثبت شرکت ها را متحول ساخته است، به طوریکه افراد می توانند با صرف کم ترین هزینه ، خود از طریق پایگاه اینترنتی مذکور اقدام به ثبت شرکت نمایند.در صورتی که قبل از این، شخص متقاضی می بایست در طول روز تمام توان خود را به کار می برد تا بتواند به اداره ی ثبت شرکت ها رجوع کند و مدارک خود را تحویل دهد ، اما امروزه بدون مراجعه ی حضوری به سازمان، تنها از طریق اسکن مدارک و ثبت نام اینترنتی و ارسال مدارک از طریق پست، علاوه بر صرفه جویی در زمان و هزینه ی متقاضیان، کاهش اتلاف سوخت و انرژی به راحتی میسر می گردد.این روش ،روشی آسان، مطمئن ،کم هزینه است که در وقت متقاضیان نیز صرفه جویی می شود و متقاضیان هم نسبت به این روش ،اشتیاق بیشتری نسبت به سایر روش های حضوری پیشین ، از خود نشان می دهند.

 امید می رود بسان این اقدامات نوین و کارآمد،همچنان با نگرشی جامع و کارشناسی و جلب نظر فعالان تجاری، قوانینی تولید گردد که به دور از هرگونه ابهام، تعارض و خلا از قوام لازم برخوردار بوده و پاسخگوی نیازهای جامعه ی تجاری کشور باشد. 


شرایط و مراحل ثبت شرکت در بندرعباس

یکشنبه 31 شهریور 1398 10:10 ق.ظ


 
بندرعباس بزرگ‌ترین بندر جنوب کشور و مرکز استان هرمزگان در جنوب کشور واقع‌شده است. با توجه به بندرهای بزرگ و پررونق و رفت آمد این شهر، از حیث ترانزیتی اهمیت ویژه‌ای برای کشور دارد. استان هرمزگان از استان‌های حائز اهمیت است و یکی از دلایلی که می‌توان به آن اشاره کرد موقعیت جغرافیای آن و قرار گرفتن در شمال تنگه هرمز است. استان هرمزگان هم با آب‌های خلیج‌فارس و هم با آب‌های دریای عمان تلاقی داشته و در حاشیه هر دو قرارگرفته است. استان هرمزگان علاوه بر شهرستان‌ها، در حوزه استحفاظی خود تعدادی از جزیره‌های ایران را نیز تحت نظارت دارد. شهرستان‌های این استان عبارت‌اند از: ابوموسی، بستک، بندرعباس، بندرلنگه، جاسک، حاجی‌آباد، رودان، قشم، پارسیان، میناب، خمیر، بشاگرد و سیریک و همچنین جزایر آن عبارت‌اند از: قشم، ابوموسی، کیش، لاوان، هندورابی، شتور، لارک، هرمز، هنگام، تنب بزرگ، تنب کوچک، سیری، فرور بزرگ و فرور کوچک. در میان این جزایر و شهرستان‌های یادشده، بندرعباس به‌عنوان مرکز استان انتخاب‌شده است. از مهم‌ترین بندرهای تجاری بندرعباس می‌توان به بندر شهید باهنر و بندر شهید رجایی اشاره کرد. بندرعباس علاوه بر ترانزیت و تجارت فعالیت‌های دیگری در زمینه صنعت در خود دارد مانند صنعت کشاورزی که از مهم‌ترین محصولات آن تنباکو، خرما، نارنگی، انبه، مرکبات است و ماهی‌گیری و شیلات و همچنین تولیدات صنعتی نفت و گاز. به‌طورکلی در زمینه تجارت بندرعباس یکی از منطقه‌های مهم کشور به شمار می‌آید.

ما در بالا مقدمه از بندرعباس و کلیت آن آوردیم اما آنچه اینجا مدنظر ما است بررسی سرمایه‌گذاری و پرداختن به انواع آن در این منطقه است. همان‌طور که اشاره شد در عرصه تجارت بندرعباس یکی از منطقه‌های غنی و سرآمد به شمار می‌آید به همین سبب خیلی‌ها در نظر دارند تا در این منطقه به سرمایه‌گذاری بپردازند. ما در ادامه راه‌های مفید سرمایه‌گذاری در بندرعباس را برای شما شرح می‌دهیم.

یکی از راه‌های پربازده و پرسود در عرصه سرمایه‌گذاری از طریق ثبت شرکت است. شما می‌توانید جهت سرمایه‌گذاری در بندرعباس به ثبت شرکت در آن بپردازید. هم‌اکنون جهت سهولت شما عزیزان در امر ثبت در منطقه‌های مختلف استان اداره ثبت شرکت احداث‌شده تا شما جهت ثبت شرکت مدنظرتان به اداره ثبت منطقه مراجعه کرده و طبق سلسله‌مراتب اداری خود ادارات در نهایت ثبت شرکت شما در اداره کل ثبت شرکت استان یعنی اداره ثبت شرکت هرمزگان صورت پذیرد. البته دقت داشته باشید که راه ساده‌تر تماس با ثبت شرکت  و سپردن امور ثبتی به وکلای مجرب این موسسه است.

اما جهت ثبت شرکت ابتدا باید در نظر داشته باشید که شرکت مدنظر شما در کدام‌یک از 8 دسته اعلام‌شده قرار می‌گیرد. سپس روند اداری مربوطه به همان را سپری کنید. ما در ادامه مراحل ثبت و شرایط مربوط به بعضی از شرکت‌ها را که از عمومیت بیشتری در زمینه متقاضی ثبت برخوردار هستند بررسی می‌کنیم و شما جهت دریافت اطلاعات در زمینه دست‌های تخصصی‌تر می‌توانید با «ثبت شرکت  تماس برقرار کنید.

شرایط و مراحل ثبت شرکت با مسئولیت محدود در بندرعباس

ثبت شرکت با مسئولیت محدود در بندرعباس شرایط و مراحل ثبتی قانونی خاصی دارد که در تمام کشور اعمال می‌گردد. اگر شما از متقاضیان ثبت این نوع شرکت هستید لازم است در ابتدا بدانید که طبق قانون به چه شرکت‌هایی شرکت با مسئولیت محدود اطلاق می‌شود.

شرکت‌هایی را شرکت با مسئولیت محدود می‌نامند که جهت انجام امور تجاری توسط اعضا تأسیس‌شده و سرمایه آن نیز توسط خود اعضا تأمین می‌گردد. سهام این شرکت به‌صورت سهم‌الشرکه (بدون آن که به قطعات سهام تقسیم شود) بررسی می‌شود این بدان معناست که هر فرد به میزانی که در سرمایه شرکت سهیم شده است، حق بهره‌مندی از مزایای شرکت را دارد. همچنین حیطه مسئولیت افراد در این شرکت محدوده سهم آن‌ها در تأمین سرمایه شرکت است.

بعدازآن می‌توانید جهت تهیه مدارک و روند اداری جهت ثبت شرکت با مسئولیت محدود در بندرعباس اقدام نمایید مشروط بر آنکه مشمول شرایط تعریف‌شده آن باشید. تمامی این موارد به‌صورت جامع در جدول زیر گردآوری‌شده‌اند.

ثبت شرکت با مسئولیت محدود در بندرعباس

شرایط لازم

شرط اول اعضای شرکت: در هنگام ثبت شرکت حداقل 2 نفر به‌عنوان مؤسسین شرکت باید تعریف شوند این دو نفر باید به سن قانونی رسیده و 18 سال آن‌ها تمام‌شده باشید.

شرط دوم سرمایه اولیه شرکت: سرمایه اولیه جهت ثبت شرکت حداقل 100 هزار تومان است اما مازاد آن مشکلی ایجاد نمی‌کند. در نظر داشته باشید سرمایه شرکت حداقل باید توسط 2 نفر از اعضای شرکت تأمین‌شده باشد.

مدارک موردنیاز

مدارکی که مؤسسان شرکت (خودتان) باید فراهم کنند:

- کپی مدارک شناسایی اعضا

- گواهی عدم سوءپیشینه هیئت‌مدیره

مدارکی که می‌توانید با کمک ثبت شرکت  فراهم کنید:

- صورت‌جلسه مجمع عمومی مؤسسان

- صورت‌جلسه هیئت‌مدیره

- وکالت‌نامه

- دو برگ اظهارنامه

- دو جلد اساسنامه

* لازم به ذکر است جهت تهیه و تنظیم مدارک بعد از عقد قرارداد با ثبت شرکت  نماینده حقوقی شما کمک می‌کند تا تهیه مدارکی که روند تهیه آن‌ها ممکن است به نسبت دیگر مدارک دشوارتر باشد، به خوبی انجام شود.

مراحل اداری

1. اعزام رایگان وکیل به محل مورد نظر شما

2. امضای قرارداد با «ثبت شرکت  جهت اقدام به ثبت شرکت با مسئولیت محدود در بندرعباس

3. کامل کردن مدارک لازم توسط نماینده حقوقی شما در «ثبت شرکت  

4. ثبت‌نام در سایت «اداره‌ی ثبت شرکت‌ها»

5. مشخص کردن نام شرکت و دریافت تأییدیه از اداره مربوطه

6. امضای برگه‌ها و فرم‌هایی که نماینده حقوقی درباره آن‌ها شما را راهنمایی می‌کند

7. ارسال مدارک به اداره‌ی ثبت شرکت‌ها

8. تحویل نهایی کار

مختصری ازآنچه شما در فرایند ثبت شرکت با مسئولیت محدود در بندرعباس سپری می‌کند در جدول بالا آمد بعد از طی این مراحل شرکت با مسئولیت محدود شما در بندرعباس با موفقیت به ثبت می‌رسد و می‌توانید فعالیت خود را در آن شروع کنید.

شرایط و مراحل ثبت شرکت سهامی خاص در بندرعباس

طبق روال ما در این بحث نیز ابتدا تعریفی از آن چه که به‌عنوان شرکت سهامی خاص نامیده می‌شود ارائه می‌دهیم سپس در جدولی شرایط لازم، مدارک موردنیاز و مراحل اداری ثبت آن در بندرعباس را برای شما می‌آوریم.

طبق تعریف قانون به شرکت‌هایی شرکت سهامی خاص گفته می‌شود که جهت انجام امور تجاری توسط شرکا تأسیس‌شده و با علم بر قابلیت تقسیم‌پذیری سهام شرکت و نظر به آنکه می‌خواهید سهامداران شرکت تنها از میان اعضای خود شرکت باشند، سرمایه اولیه شرکت را نیز منحصراً خود اعضا تأمین می‌کنند. حیطه مسئولیت افراد نیز در این شرکت محدود به میزان سهم اسمی آن‌ها در سرمایه شرکت است.

ثبت شرکت سهامی خاص در بندرعباس

شرایط لازم

شرط اول اعضا، هیئت‌مدیره و بازرسین شرکت: حداقل اعضای شرکت جهت ثبت باید 3 نفر تعریف شوند 2 نفر هم به‌عنوان بازرس و جانشی آن. حداقل تعداد هیئت‌مدیره شرکت نیز 2 نفر هستند اما باید در نظر داشته باشید که بین هیئت‌مدیره و بازرسین نباید رابطه خویشاوندی نسبی باشد.

شرط دوم سرمایه شرکت: سرمایه اولیه شرکت هنگام تعریف حداقل باید یکصدهزار تومان باشد همچنین حداقل 35 درصد از سرمایه تعریف‌شده به‌صورت نقدی در یک حساب تحت عنوان حساب شرکت در شرف تاسیس واریزشده باشد.

شرط سوم سهامداران شرکت: از میان تمامی سهامداران شرکت، اعضای هیئت‌مدیره هرکدام باید حداقل یک سهم از سهام شرکت را دارا باشند.

مدارک موردنیاز

مدارکی که مؤسسان شرکت باید فراهم کنند:

- کپی مدارک شناسایی اعضا

- گواهی عدم سوءپیشینه اعضای هیئت مدیره

- سند بانکی واریز حداقل 35 درصد سرمایه

مدارکی که می‌توانید با کمک ثبت شرکت  فراهم کنید:

- اظهارنامه‌ شرکت سهامی خاص در دو نسخه

- اساسنامه‌ی شرکت سهامی خاص در دو جلد

- صورت‌جلسه‌ی مجمع عمومی مؤسسان در دو نسخه

- صورت‌جلسه‌ی هیئت‌مدیره در دو نسخه

- وکالت‌نامه

* لازم به ذکر است که بعد از عقد قرار دارد با ثبت شرکت  نماینده حقوقی شما در شرکت برای تهیه مدارکی که تحت عنوان دوم آورده شده‌اند به شما کمک می‌کند و این از خدماتی است که «ثبت شرکت  برای شما در نظر گرفته است.

مراحل اداری

1. تماس با ثبت شرکت  و اعزام رایگان وکیل و امضای قرارداد با ثبت شرکت  جهت اقدام به ثبت شرکت سهامی خاص در بندرعباس

2. کامل کردن مدارک لازم که با کمک نماینده حقوقی شما در « » تکمیل می‌گردند.

3. ثبت‌نام در سایت «اداره‌ی ثبت شرکت‌ها»

4. مشخص کردن نام شرکت و دریافت تأییدیه نام از اداره مربوطه

5. امضای برگه‌ها و مدارک که با کمک نماینده حقوقی شما تنظیم و تهیه‌شده‌اند و شما آن‌ها را امضا می‌کنید.

6. ارسال مدارک به اداره‌ی ثبت شرکت ها

7. اتمام کار و واریز وجوه حق‌الثبت و حق‌الدرج به دست  ا»

 .


نحوه انتقال ورقه اختراع به دیگران

شنبه 30 شهریور 1398 10:13 ق.ظ

 
در مقاله ثبت اختراع به موضوعاتی مانند اینکه اختراع چیست و چگونه به ثبت می رسد توضیحاتی ارائه نمودیم. اما بصورت کلی می توان گفت اختراع رونمایی از یک فرآیند و یا تکنولوژی جدید در حوزه صنعت، فناوری، حرفه و مانند آنها است که در اصل حاصل تراوشات و تلاش های ذهنی صاحب اختراع است.

وقتی اختراع مطابق با قوانین و مقررات خاص اداره مالکیت معنوی به ثبت برسد به مالک اختراع یک ورقه به عنوان ورقه اختراع داده می شود که نشان دهنده مالکیت بهره برداری و معنوی اختراع برای آن فرد و یا احتمالا گروه است.

حال در هر زمان ممکن است به هر دلیل تصمیم بر این شود که این ورقه به فرد حقیقی و یا حقوقی دیگری واگذار شود که در این صورت باید این بار هم با انجام شرایط قانونی این اتفاق رخ دهد تا جلوی بسیاری از مشکلات و سو استفاده ها گرفته شود.

انتقال ورقه اختراع

بصورت کلی بر اساس قوانین اداره مالکیت معنوی انتقال ورقه اختراع به دو صورت انجام می شود. یا بصورت قهری و یا بصورت اختیاری که در ادامه توضیح می دهیم:

انتقال ورقه اختراع به صورت اختیاری

در هر زمان و به هر دلیل ممکن است صاحب ورقه اختراع تصمیم بگیرد مطابق با یک توافق ورقه اخترع خود را به دیگری واگذار کند. همانگونه که از نام این روش مشخص است در این حالت فرد صاحب ورقه اختراع اعم از حقیقی یا حقوقی بنا به دلایلی مانند فروش، توافق ، نیاز و ... ورقه خود را به دیگری که آن هم می تواند هم حقیقی باشد و هم حقوقی واگذار می کند.

در این صورت باید در نظر داشته باشید که با انتقال حق ورقه اختراع به دیگری تمامی منافع آن را هم به فرد دیگر واگذار خواهد کرد مگر اینکه توافق به شکل محدود انجام شده باشد که باید بین خودشان توافق نمایند. در واقع با این انتقال یا کل سهم اختراع و یا منافع آن می تواند به دیگری واگذار شود.

مطابق با ماده 40 قانون ثبت علائم و اختراعات در صورت انتقال اختیاری ورقه اختراع به فرد دیگر هم باید تمامی الزامات و اسناد انتقال بصورت رسمی و قانونی انجام شود و این کار توسط دفاتر اسناد رسمی انجام می شود. بنابراین باید ابتدا انتقال ورقه در دفاتر اسناد رسمی انجام شود و بعد از آن سند تنظیم شده در این دفاتر برای اعمال تغییرات برای اداره مالکیت معنوی ارسال شود.

انتقال ورقه اختراع به صورت قهری

انتقال ورقه اختراع در دو حالت حالت قهری به خود می گیرد. در حالت اول مالک ورقه اختراع یا فوت شده و یا دچار محجوریت اثبات شده است و در حالت دوم حق ورقه اختراع زیر سوال رفته و بنا بر ادعایی این حق و مالکیت از دارنده ورقه اختراع سلب شده است.

بنابراین در حالت اول که دارنده ورقه حق اختراع محجور و یا فوت شده است باید وارثان بر حق او با مراجعه به محاکم قضایی و پس از ارائه صورت وضعیت انحصار وراثت می توانند ورقه اختراع را به یکی از وراث و یا به فرد حقیقی یا حقوقی دیگر با اجازه تمامی وارثین انتقال دهند.

اما در حالت دوم ممکن است بعد از ثبت اختراع و صدور ورقه اختراع به نام یک فرد بنا بر شکایت فرد حقیقی یا حقوقی دیگری و طی مراحل قانونی مشخص شود که اختراع به ناحق به نام دارنده ورقه اختراع به ثبت رسیده و باید ابطال و به نام شاکی به ثبت برسد. در این حالت معمولا دادگاه حکم می کند که ورقه اختراع به نام شاکی تغییر وضعیت دهد که با تایید رئیس اداره مالکیت صنعتی و با صدور حکم قضایی این اتفاق می افتد و ورقه به نام فرد جدید صادی می شود.

محاست و مزایای انتقال ورقه اختراع

همانگونه که توضیح داده شد نقل و انتقال ورقه سهام برای دارنده ورقه اختراع مزایایی را به همراه دارد که دلیل اصلی تلاش بسیاری از مخترعین برای اختراع جدید را توجیه می کند. از عمده ترین مزایای انتقال یان ورقه اختراع می توان به موارد زیر اشاره نمود:

انتقال ورقه اختراع معمولا با استناد به یک توافقنامه انجام می شود که در آن مبلغی به مخترع داده خواهد شد که می تواند جوابگوی تمامی تلاش های او باشد و معمولا مبلغ قابل توجه و مناسبی است. در این حالت مخترع یک مبلغ را دریافت و حق استفاده از اختراع و یا مزایای ان را به دیگران می دهد .
حفظ حق اختراع گاها خیلی توجیه پذیر نیست و بخصوص اگر این اختراع در زمینه ای باشد که هر روز در حال توسعه است می تواند خیلی زود کارایی خود را از دست بدهد و بنابراین مزایای این اختراع از دست صاحب اختراع خواهد رفت. در نتیجه با این روش او مبلغی را دریافت و این حق را واگذار کرده است و به سود خود رسیده است
معمولا مخترعین حقیقی از راه اختراعاتی که انجام می دهند تامین معاش هم می کنند. ضمن اینکه بسیاری از اختراعات برای اینکه تجاری سازی شوند نیاز به سرمایه زیادی دارند که از عهده مخترعین حقیقی خارج است و با انتقال آن به شرکت های حقوقی نه تنها به کشور خود خدمت کرده اند بلکه مبلغی نیز دریافت نموده و خود نیز بهره مند می شوند و به آن شرکت هم کمک شده است. ضمن اینکه انتقل ورقه اختراع می تواند با مشارکت در سود اتفاق بیافتد که آورده طولانی مدت برای فرد حقیقی به همراه خواهد داشت.
روش انتقال ورقه اختراع

بعد از اینکه دارنده ورقه اختراع با یک خریدار و یا شریک به توافق رسید برای انتقال سهم ورقه اختراع خود به فرد دوم باید به یکی از دفاتر رسمی دادگستری مراجعه و در آنجا با تنظیم مستنداتی توافقات خود را برای انتقال اعلام دارد.

بعد از آن باید این مستندات به همراه مدارک خریدار و انتقال دهنده و برخی دیگر از مستندات به اداره مالکیت معنوی ارسال تا انتقال سهم ورقه اختراع به فرد دیگر انجام شود. در این مرحله حتما باید موضوع انتقال در روزنامه رسمی و یک روزنامه کثیر الانتشار حداقل چاپ شود. بعد از این مرحله طبق توافق صورت گرفته خریدار می تواند از تمامی حقوقی توافق شده بهره مند شود.

روش دوم انتقال ورقه سهام استفاده از تخصص موسسات حقوقی معتبر است. این موسسات با توجه به اشرافی که بر موضوعات حقوقی دارند در تنظیم مستندات و حتی قیمت و ارزش گذاری ورقه های اختراع و تعیین شرایط و حدود و اختیارات توانایی هایی دارند که قاعدتا در اختیار خود افراد حقیقی نیست .

 


مرجع ثبت شرکت های خارجی در ایران

شنبه 30 شهریور 1398 10:11 ق.ظ


 
یکی از بزرگترین چالش ها و سوالات مطرح شده در حوزه ثبت شرکت ها موضوع ثبت شرکت خارجی در ایران است. مطابق با اصل 81 قانون اساسی ایران  ثبت هر گونه شرکت و موسسه غیر تجاری در موضوعات مختلف تجاری و صنعتی در ایران کاملا ممنوع است. بنابراین شرکت ها و موسساتی که خواهان فعالیت در ایران هستند باید از طریق ثبت شعبه و یا ثبت نمایندگی فعالیت های خود را دنبال کنند.

بنابراین اگر یک شرکت خارجی بخواهد منافع و فعالیت خود را در ایران اداره نماید و با اصل 81 قانون اساسی مغایر نباشد باید نه تنها در موضوعات مورد نظر قانون تجاری ایران بلکه هدف و موضوع آن نیز مغایر قوانین ثبت شرکت در ایران نباشد.

بنابر تعریف آورده شده در قانون تجارت ایران هرگاه شرکتی در ایران به ثبت برسد و مرکز اصلی آن شرکت در ایران باشد ان شرکت ایرانی است. شرکت های خارجی برای داشتن شخصیت حقوقی شناخته شده در ایران می توانند ابتدا در کشور خود شرکتی را ثبت نمایند و بعدا از طریق نمایندگی و یا شعب خود در ایران و با شخصیت حقوقی کاملا معتبر فعالیت های خود را دنبال کنند.

البته ذکر این نکته مهم را نباید فراموش کرد که شرکت های خارجی اگر در خارج از موضوعات تجاری ، صنعتی، کشاورزی و معادن بخواهند فعالیت داشته باشند می توانند اقدام به ثبت شرکت بدون مغایرت با اصل 81 قانون اساسی در ایران بکنند.

مرجع ثبت شرکت ها یا شعب خارجی در ایران

همانگونه که توضیح داده شد هیچ شرکتی نمی تواند اساسا در ایران بصورت خارجی به ثبت برسد اما تمامی شرکت های خارجی که با ایران دارای تعاملات و مراودات تجاری هستند و یا شرکت ها و ارگان های دولتی و غیر دولتی ایران کار می کنند می توانند در ایران شعب خود را داشته باشند. اما این شعب زمانی قانونی هستند و دارای اعتبار حقوقی هستند که در سازمان ثبت اسناد ایران واقع در تهران شعبه یا نمایندگی خود را ثبت کرده باشند.

ضمن اینکه اگر موضوع فعالیت شرکت به غیر از موضوع تجاری، صنعتی، کشاورزی و معدن باشد مانند شرکت های مشاوره ای، مدیریتی، شرکت های سرمایه گذاری  و ... می توانند در ایران در صورت دریافت مجوز از نهاد های معتبر به ثبت برسند.

بنابراین مرجع ثبت شرکت های خارج از تعریف اصل 81 قانون اساسی و یا شعب شرکت های خارجی در ایران واحد مرکزی اداره ثبت شرکت ها و مالکیت صنعتی ایران می باشد.

قوانین و مقررات ثبت شرکت خارجی در ایران

به منظور ثبت شرکت خارجی یا ثبت شعبه خارجی در اداره ثبت شرکت ها و مالکیت صنعتی شرکت متقاضی باید ابتدا دارای یک شرکت اصلی یا مادر در کشور خود باشد. در واقع ارائه مستندات شرکت مادر و متقاضیان موسس ثبت شعبه در ایران نشان دهنده اعتبار شرکت می باشد. به منظور اطمینان از این موضوع باید مدارک معتبری توسط مراجع ذی صلاح از کشور متقاضی ارائه شود و سپس باید این مدارک توسط کنسولگری ایران در کشور متقاضی تایید شود.

پس از تایید کنسولگری باید مدارک و مستندات زیر تهیه و به اداره ثبت شرکت های تهران جهت بررسی کارشناسان ذی ربط تحویل داده شود:

مدارک الزامی برای ثبت شرکت خارجی در ایران:

اظهارنامه ثبت به زبان فارسی
اساسنامه ای از شرکت اصلی ترجمه شده به فارسی
ارائه اختیارنامه شرکت نماینده در ایران به زبان فارسی
مجوز یا موافقتنامه وزارتخانه یا سازمان دولتی یا هر یک از نهادهای دولتی یا وزارتخانه ای دیگر در ایران
به موجب اظهارنامه ارسالی توسط متقاضی باید مواردی مشخص شده باشد که در متن این اظهارنامه باید موجود باشد. این موارد عبارتند از:

نام کامل حقوقی شرکت
نوع قالب حقوقی شرکت
میزان سرمایه شرکت
تابعیت شرکت
مرکز اصلی فعالیت شرکت به همراه ادرس دقیق
آخرین بیلان مالی مربوط به شرکت مادر
شرایط ثبت شرکت در کشور خودشان ( تاریخ، تقاضا، مدارک مرتبط )
موضوع فعالیت شرکت و موضوع فعالیت شعبه در ایران
محل فعالیت شعب مورد نیاز در ایران
نام نمایندگی یا نمایندگی های این شرکت در ایران به همراه مشخصات کامل شرکت
نام نماینده و یا نمایندگان مقیم شرکت در ایران برای دریافت مدارک و مستندات و ابلاغیه های شرکت
تعهد نامه ارسال بیلان مالی سالیانه شرکت برای مرجع ثبت شرکت ها
ضمنا برای ثبت شعبه خارجی مدارک زیر الزامی است:

اظهارنامه فارسی شرکت
کپی برابر اصل ثبت شرکت اصلی در ایران
کپی برابر اصل اختیارنامه نماینده یا مدیر شعبه ایران
پس از ارائه این اسناد به اداره مرکزی ثبت شرکت در ایران موضوع ثبت شرکت بررسی و شرکت یا شعبه ثبت و نهایتا در روزنامه رسمی کشور و یک یا چند روزنامه کثیر الانتشار موضوع ثبت شرکت اعلام و با امضا مدیر کل ثبت اسناد مملکتی سندی دال بر ثبت شرکت یا شعبه شرکت خارجی در ایران صادر می شود که در ان باید اطلاعات زیر آورده شده باشد:

نام کامل شرکت به همراه نوع قالب شرکت
آدرس و مشخصات شرکت مادر
میزان سرمایه شرکت
تاریخ و زمان ثبت شرکت مادر در کشور خودش
نوع تابعیت شرکت
موضوع فعالیت شرکت
تاریخ ثبت شرکت یا شعبه در ایران
امضا مدیریت ثبت اسناد مملکتی در ایران
بعد از طی مراحل فوق شرکت خارجی و یا شعبه خارجی در ایران دارای شخصیت حقوقی معتبر می شود. وقتی این شرکت شخصیت حقوقی خود را به دست بیاورد بین شرکت های ایرانی و این شرکت از نظر حقوقی و مزایا و تسهیلات هیچ تفاوتی وجود ندارد و در ضمن تعهدات یکسانی هم دارد.

هر چند برخی از قوانین و مقررات داخلی بخصوص در حوزه مالیاتی برای اشخاص خارجی فعال در ایران  مقررات مالیاتی متفاوت مانند ماده 107 قانون مالیات های مستقیم را در نظر گرفته است  .

لازم به توضیح است که ثبت شرکت های خارجی و یا ثبت شعب خارجی در ایران بهتر است توسط موسسات حقوقی انجام شود که اعتبار بالایی دارند. طی مراحل ثبت قانونی شعب و یا شرکت ها در ایران بدون در نظر گرفتن برخی از قوانین نمی تواند اتفاق بیافتد که به این منظور بهترین انتخاب موسسات حقوقی مانند موسسه حقوقی ویونا هستند که با توجه به بهره مندی از وکلای بین المللی و داخلی توانا این مهم را برای مشتریان خود کاملا قانونی و با ضریبا اطمینان بالا عهده دار می شوند.

 


اعلام سرمایه برای ثبت شرکت

سه شنبه 26 شهریور 1398 11:05 ق.ظ


برای ثبت انواع شرکت، سرمایه اولیه یکی از موارد مهم است که با توجه به نوع آن شرکت متفاوت است. به طور مثال سرمایه اولیه برای شرکت های مسئولیت محدود و موسسات غیرتجاری باید به صورت نقدی و در شرکتهای سهامی عام و خاص و تعاونی ها سرمایه بر اساس سهام تقسیم بندی می شود که این سهام می تواند به صورت بی نام یا با نام باشد.

حداقل سرمایه اعلام شده در شرکتهای مسئولیت محدود و موسسات غیرتجاری ۱ میلیون ریال می باشد و این نوع از شرکت ها با جداقل ۲ نفر شریک ثبت می شود و هر یک از شرکا به میزان آورده خود شریک به حساب می آید. سرمایه اعلام شده در صندوق شرکت قرار می گیرد و توسط مدیرعامل شرکت تائید می شود.

در مورد سرمایه اولیه در شرکت های مسئولیت محدود باید به این مطلب اشاره کرد که پرداخت غرامت ها به میزان سرمایه اولیه ارتباط دارد و همانطور که از اسم آنها پیداست کلیه تعهدها محدود به سرمایه اولیه می شود.

به طور کل اعتبار شرکت های مسئولیت محدود به سرمایه اولیه آنهاست، و هرچه این سرمایه بالاتر باشداعتبار آنها بیشتر است.

طبق قانون وضع شده در وزارتخانه صنعت، معدن و تجارت به تاریخ ۹۴٫۰۴٫۱۶ در بخشنامه به شماره ۶۰۹۰۷۸۳ شرکت های حقیقی و یا حقوقی که مایل به فعالیت بازرگانی از سال اول تاسیس هستند با سرمایه کمتر از ۲۰ میلیون تومان نمی توانند کارت بازرگانی دریافت کنند و فعالیت داشته باشند و حتما سرمایه اولیه باید بالا باشد.

سرمایه اولیه در شرکت های سهامی عام، سهامی خاص و تعاونی ها بر اساس سرمایه اولیه تقسیم می شود.

در شرکت های سهامی خاص هریک از اعضای هیئت مدیره باید حداقل دارای یک سهم باشند و تنها مدیرعامل می تواند خارج از سهامداران باشد. اوراق سهام در شرکت ها می تواند با قید نام و بی نام باشد. اوراق نامدار سهامی است که نام دارنده روی آن ذکر می شود ولی در اوراق بی نام اسمی نوشته نمی شود. در شرکت های سهامی خاص کل سرمایه توسط سهامداران تامین می شود ولی در شرکت های سهامی عام بخشی از سرمایه توسط اوراق سهمای تامین می شود.

نوع دیگری از سهام در این نوع از شرکت ها رایج می باشد که به آن سهام ممتاز گفته می شود. افرادی که صاحب این نوع از سهام هستند صرفا در سود شریک هستند و در زیان ملزم به پرداخت سهام نمی باشند.

درباره سرمایه شرکت ها می توان گفت تفاوتی که در شرکت های مسئولیت محدود با سهامی خاص وجود دارد در این است که در شرکت های مسئولیت محدود سقف تعهد به سرمایه اولیه بستگی دارد و اما شرکت های سهامی خاص تعهدات نامحدود است به عبارتی به شرکت های سهامی خاص شرکت های مسئولیت نامحدود هم گفته می شود.

کلیه شرکت ها علاوه بر آورده های نقدی (اموال منقول) می توانند آورده غیر نقدی (اموال نامقول) داشته باشند. میزان این آورده حتما باید توسط کارشناس دادگستری تخمین زده شود که در این حالت در شرکت های سهامی به صورت سهام و در شرکت های مسئولیت محدود و موسسات به صورت سهم الشراکه تقسیم بندی انجام می گردد.

سرمایه اولیه در شرکت های مسئولیت محدود و موسسات تنها به اقرار مدیرعامل نیاز دارد و نیازی به افتتاح حساب بانکی نیست ولی برای شرکت های سهامی خاص و تعاونی باید ۳۵ درصد از سرمایه در بانک تحت یک حساب بانکی به نام شرکت تازه تاسیس قرار داده شود و تا زمانی که کار ثبت شرکت تمام نشده است نباید پول برداشت شود.

در پایان این باور عمومی را هم که در اذهان افراد و صاحبان صنایع و مشاغل تجت این عنوان جا افتاده است که سرمایه اولیه شرکت را کمتر اعلام می کنیم که مالیات کمتر پرداخت کنیم را کاملا رد می کنیم و باید در این زمینه توضیح دهیم که پرداخت مالیات منوط به فعالیت شما می باشد نه سرمایه اولیه!



 
کارت بازرگانی به صورت حقیقی و حقوقی (شخصی یا شرکتی) از لحاظ کارایی با یکدیگر از نظر ارزش علمی و تجاری تفاوتی ندارند. دارنده کارت بازرگانی به صورت شخصی یا شرکتی می توانند از مزایای کارت بازرگانی بهرمند شوند. اما از نظر قانون مالیاتی نرخ مالیات بر در آمد اشخاص حقیقی به موجب ماده ۱۳۱ تصاعدی می باشد و از ۱۵ تا ۳۵ درصد به نسبت افزایش درآمد افزایش می یابد. ولی طبق ماده ۱۰۵ قانون مالیات، نرخ مالیات بر درآمد شرکت ها معادل ۲۵ درصد و ثابت می باشد.

برای واردات و صادرات کالا به صورت شخصی کارت بازرگانی حقیقی و برای واردات و صادرات کالا به صورت شرکتی حتما باید کارت بازرگانی حقوقی دریافت کنید.

مراحل اخذ کارت بازرگانی به صورت شرکتی پیچیده تر از کارت بازرگانی شخصی می باشد. همچنین مراحل تمدید کارت بازرگانی به صورت حقیقی به غیر از مدارک معمول نیاز به مفاصا حساب دارایی می باشد و برای تمدید کارت به صورت حقوقی علاوه بر مدارک معمول نیاز به مفصاحساب دارایی و مفاصاحساب بیمه تامین اجتماعی می باشد. و همین طور مدارک و شرایط مدیرعامل شرکت نیز بررسی می شود.

از مزایای دریافت کارت بازرگانی به صورت حقوقی در صورتی که شرکت ثبت شده باشید می توان به این نکته اشاره کرد که حقوق مدیرعامل، هیئت مدیره و کارمندان و اجاره محل کار در صورت رسمی بودن را می توان به عنوان هزینه به اداره مالیات ارائه کرد و قابل قبول می باشد.

در زمینه صادرات و واردات کارت بازرگانی حقوقی در مجامع بین المللی دارای اعتبار بیشتر و حائز اهمیت تر می باشد.

بنابراین اگر قصد همکاری با شرکت ها و کمپانی های خارجی برای صادرات و واردات کالا داشتید حتما کارت بازرگانی به صورت حقوقی دریافت کنید زیرا برخی از شرکت های خارجی با کارت بازرگانی شخصی مشکل دارند و صرفا با کارت بازرگانی شرکتی همکاری می کنند و در صورتی که شما کارت بازرگانی به نام شخص دریافت کرده باشید تغییر کارت از حقیقی به حقوقی امکانپذیر نمی باشد و حتما باید مجددا کارت دریافت کنید.

برای ثبت برند لاتین به صورت تجاری نیز حتما باید کارت بازرگانی حقوقی داشته باشید




از جمله شرکت هایی که در ماده 20 قانون تجارت به آن اشاره شده است، شرکت با مسئولیت محدود است. شرکت مزبور را به این جهت با مسئولیت محدود می گویند که مسئولیت هر یک از شرکاء محدود به همان مقدار سرمایه ای است که در شرکت سهیم می باشد و بیشتر از سرمایه خود مسئولیتی نداشته و متعهد به پرداخت دیون و قروض شرکت نخواهد بود. بنابراین اگر شرکت زیان کند یا ورشکستگی او اعلام شده باشد و طلبکاران از قسمتی از طلب خود محروم شوند، حق مراجعه به شرکا ندارند.

موفقیت این نوع شرکت در ایران بسیار چشمگیر است. علت موفقیت آن هم این است که :
اولاَ : تشکیل شرکت ، متضمن تشریفات بسیار ساده ای است ؛ از جمله اینکه تشکیل آن نیاز به وجود بیش از دو نفر شریک ندارد. ( قانون تجارت سقفی برای تعداد شرکاء معین نکرده است. بنابراین شرکت می تواند متضمن هر تعداد شریک باشد) .
ثانیاَ : مسئولیت شخصی شرکاء را به دنبال ندارد.
ثالثاَ : تشکیل شرکت با مسئولیت محدود ، علی الاصول با مبلغ کمی سرمایه هم میسر است.
برای تشکیل شرکت با مسئولیت محدود باید سه عنصر آورده و قصد تشکیل و تداوم شرکت و همکاری همگانی برای تحصیل منفعت و تقسیم سود و زیان ، وجود داشته باشد و شرایط ذیل فراهم باشد :
قصد و رضای شرکا : در تشکیل شرکت موضوع قصد، تشکیل نوعی شخصیت حقوقی به نام ( شرکت تجاری ) است. هم چنان که نوع شرکت نیز باید معلوم بوده و موضوع قصد قرار گیرد. رضایت شرکا نیز نباید ناشی از اکراه و اشتباه باشد.
اهلیت شرکا : توافق طرفین برای تشکیل شرکت ماهیتاَ قراردادی می باشد و موضوع این قرارداد مالی است. از این رو، شرکا باید اهلیت انعقاد و دخالت در امور مالی خود را داشته باشند؛ یعنی دارای اهلیت استیفا باشند و اگر محجور باشند باید به واسطه نمایندگان قانونی خود اقدام کنند.
موضوع شرکت : منظور از موضوع شرکت موضوع فعالیت و به عبارت دیگر شغل شرکت است. موضوع شرکت باید امور تجاری باشد وگرنه شرکت تشکیل شده، شرکت مدنی خواهد بود. فعالیت یا شغل شرکت باید مشروع و قانونی باشد؛ یعنی قانون گذار انجام آن فعالیت را ممنوع نکرده باشد. موضوع شرکت باید معلوم و معین باشد. به عبارت دیگر مجهول و مبهم یا مردد بین چند امر نباشد. مالیت داشته و دارای منفعت عقلایی باشد و نیز مقدور و ممکن باشد.
لازم به ذکر است، شرکت با مسئولیت محدود شرکت موضوعاَ " تجاری " است و به عبارت دیگر، موضوع فعالیت آن نمی تواند چیزی جز امور تجاری باشد. از این نظر ، شرکت با مسئولیت محدود با شرکت سهامی متفاوت است ؛ زیرا شرکت سهامی می تواند برای امور تجاری یا غیرتجاری تشکیل شود و به اصطلاح ، یک شرکت شکلاَ تجاری است .البته شرکت با مسئولیت محدود نمی تواند به هر امر تجاری اشتغال داشته باشد، بلکه مطابق ماده 31 قانون تاسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری مصوب 1350، تصدی به عملیات بیمه توسط شرکت های با مسئولیت محدود ممنوع است.
در تشکیل و ثبت شرکت با مسئولیت محدود اصول زیر باید رعایت گردد :
• اساسنامه و شرکتنامه
از جمله شرایط تشکیل شرکت با مسئولیت محدود ، تنظیم و امضای شرکت نامه میان شرکاء است. شرکتنامه قرارداد تشکیل شرکت بامسئولیت محدود است و باید در اداره ثبت شرکت ها به ثبت برسد و سند رسمی محسوب می شود. اساسنامه قانون اداره شرکت است. در صورت عدم تنظیم اساسنامه، نکات و مقررات لازم نسبت به اداره امور شرکت در شرکتنامه درج می شود. به موجب ماده 197 قانون تجارت، نشر خلاصه شرکتنامه ضروری است و ضمانت اجرایی آن جواز ابطال عملیات شرکت است.
اضافه می شود ، در برخی شرکت ها مانند شرکت های سهامی و تعاونی و شرکت های مختلط، اساسنامه الزامی است اما در سایر شرکت ها وجود شرکتنامه اجباری است.
• شرایط راجع به سرمایه
به موجب ماده 96 قانون تجارت ، " شرکت با مسئولیت محدود وقتی تشکیل می شود که تمام سرمایه نقدی تادیه و سهم الشرکه غیرنقدی نیز تقویم و تسلیم شده باشد ". در این شرکت تعهد سرمایه امکان پذیر نیست و تمام سرمایه باید در لحظه تشکیل پرداخت شود. در ماده 115 ق. ت ، برای اشخاصی که به طور غیرواقعی پرداخت تمام سرمایه را تصدیق کرده باشند، مجازات کلاهبرداری پیش بینی شده است.
قانون گذار ایران هیچ گونه حداقل و حداکثری برای سرمایه شرکت با مسئولیت محدود معین نکرده است. بنابراین ، سرمایه شرکت می تواند به هر میزانی باشد و این شرکت با هر میزان سرمایه قابل ثبت است. نتیجه این وضع در حقوق ایران این است که شرکت با مسئولیت محدود، علی الاصول ، هیچ گاه نمی تواند به دلیل میزان سرمایه اش باطل اعلام شود ؛ برخلاف آنچه در مورد شرکت های سهامی صدق می کند.
در شرکت با مسئولیت محدود آورده نقدی تادیه می شود. یعنی توسط شریک به حساب شرکت یا به حساب شرکت در شرف تاسیس واریز می شود. آورده غیرنقدی با نظر کارشناس رسمی دادگستری ارزیابی و تقویم و تسلیم میشود. به این ترتیب کل سرمایه نقدی و غیرنقدی به قیمت واقعی در اختیار شرکت قرار می گیرد. قبل از تادیه سرمایه غیرنقدی و تقویم و تسلیم سرمایه غیرنقدی ثبت شرکت با مسئولیت محدود ممکن نیست.
در شرکت با مسئولیت محدود این شرط ضمنی وجود دارد که اگر آورده غیرنقدی پذیرفته شد آن آورده نمی تواند به صورت کار یا هنر باشد. زیرا این نوع آورده اولاَ نمی تواند وثیقه پرداخت دیون شرکت قرار گیرد و در صورت ورشکستگی شرکت نمی تواند جهت پرداخت دیون شرکت به فروش رسد و ثانیاَ قابل وصول و تسلیم نیست. زیرا شرکت با مسئولیت محدود وقتی تشکیل می شود که تمام سرمایه نقدی تادیه و سهم الشرکه غیرنقدی نیز تقدیم و تسلیم شده باشد.
بنابراین محدودیت آورده غیرنقدی به شکل هنر وجود دارد. از طرف دیگر هر یک از شرکاء در مورد کل قیمتی که به هنگام ثبت برای سهم الشرکه های غیرنقدی معین می شود در مقابل اشخاص ثالث مسئولیت دارد.
شایان ذکر است، پذیره نویسی سهام این نوع شرکت ممنوع است.
• ویژگی های سهم الشرکه
مجموع سرمایه شرکت را اعم از نقدی و غیرنقدی سهم الشرکه می گویند و سرمایه به سهام تبدیل نمی شود. ویژگی های سهم الشرکه عبارت است از :
1- سهم الشرکه را نمی توان به صورت اوراق تجارتی قابل انتقال مانند سهام بانام یا بی نام و غیره درآورد.
2- انتقال سهم الشرکه به اشخاص دیگر موکول به رضایت تعدادی از شرکاء می باشد که ضمن داشتن اکثریت عددی، لااقل سه چهارم سرمایه متعلق به آنان باشد.
3- برخلاف شرکت های سهامی که انتقال سهام با تحویل اوراق سهام و نهایتاَ در مورد سهام بانام با ثبت در دفتر شرکت به عمل می آید، انتقال سهم الشرکه فقط از طریق سند رسمی صورت می گیرد.
از این رو با توجه به تعریف سند رسمی، صورتجلسه مجمع عمومی فوق العاده شرکت با مسئولیت محدود در ارتباط با انتقال سهم الشرکه می بایست در اداره مربوطه به ثبت رسیده و آگهی آن در روزنامه رسمی کشور درج گردد. بنابراین برخلاف تصور عام منظور از " سند رسمی " انجام معامله صرفاَ در دفاتر اسناد رسمی نمی باشد ، هر چند که این کار نیز مقدور می باشد.
• نام شرکت با مسئولیت محدود
در نام شرکت با مسئولیت محدود ، رعایت دو شرط زیر الزامی است :
1- عبارت " با مسئولیت محدود " می بایست در آن قید شود. در غیر این صورت شرکت مذکور در برابر اشخاص ثالث شرکت تضامنی محسوب شده و تابع مقررات آن خواهد بود.
2- در نام شرکت نبایستی اسم هیچیک از شرکاء آورده شود والا شریکی که نامش در اسم شرکت ذکر شده باشد، در مقابل اشخاص ثالث حکم شریک ضامن را خواهد داشت.
• مدیران در شرکت با مسئولیت محدود
1- تعداد مدیران : در شرکت با مسئولیت محدود حد معینی برای انتخاب مدیر وجود ندارد و بر حسب تعداد شرکاء و نیاز آن ها مدیر انتخاب می شود.
2- مدت مدیریت : در مورد مدت مدیریت محدود به زمان معینی نیست و این مورد در اختیار شرکاء قرار داده شده است.
3- عدم لزوم عضویت در شرکت : در شرکت با مسئولیت محدود لازم نیست که مدیران ازبین شرکاء باشند، بلکه شرکاء می توانند اشخاصی خارج از شرکت برای مدیریت انتخاب نمایند.
4- اختیارات مدیران : مدیران شرکت کلیه اختیارات لازم را برای نمایندگی و اداره شرکت دارا می باشند مگر اینکه در اساسنامه غیر این مورد تصریح شود. هر قراردادی که راجع به محدود کردن اختیارات مدیران که در اساسنامه به آن تصریح نشده باشد اعتبار ندارد.
• هیئت نظار و وظایف آن
برابر ماده 109 در صورتی که شرکاء شرکت با مسئولیت محدود بیش از دوازده نفر باشند. باید دارای هیئتی به نام هیئت نظار بوده که در حقیقت همان هیئت بازرسی یا بازرسان شرکت می باشند و حداقل هر سال یک مرتبه باید مجمع عمومی شرکاء را تشکیل دهند و مهمترین وظایف هیئت نظار به قرار ذیل است :
1- پس از انجام انتخابات هیئت مزبور ضمن تحقیق باید اطمینان حاصل نماید که :
اولاَ : سهم الشرکه نقدی شرکت تسلیم گردیده است.
ثانیاَ : سرمایه غیرنقدی شرکت تقویم و تسلیم شده است.
2- آیا در شرکت نامه میزان سهم الشرکه غیرنقدی شرکت قید گردیده که به چه میزانی تقویم شده است ؟
3- در صورتی که لازم باشد هیئت نظار می تواند مجمع عمومی فوق العاده را دعوت نماید.
• مجمع عمومی در شرکت با مسئولیت محدود
1- اگر شرکا در این شرکت بیش از 12 نفر باشند، مجمع عمومی تشکیل می شود. در غیر این صورت الزامی نیست.
2- دعوت از مجمع عمومی از وظایف هیات نظار است.
3- مجمع، حداقل سالی یک بار دعوت می شود.
• افزایش سرمایه
1- اگر افزایش سرمایه نیازمند افزایش سهم الشرکه باشد، یعنی قرار باشد که مبلغ سرمایه افزایش یافته از شرکا دریافت شود، نیازمند رضایت همه شرکاست.
2- اگر افزایش سرمایه نیازمند افزایش سهم الشرکه نباشد، یعنی مبلغ افزایش سرمایه را از شرکا دریافت نکنیم، بلکه از منابع دیگر مانند اندوخته های شرکت یا وارد کردن شرکای جدید در شرکت، تامین کنیم، در این صورت نیاز به رضایت همه شرکا نیست ؛ بلکه رضایت همان اکثریتی که برای تغییر اساسنامه مقرر شده ( اکثریت عددی شرکا که دارای حداقل سه چهارم سرمایه باشند) کافی است.

• مدارک مورد نیاز جهت ثبت شرکت
- دو برگ شرکت نامه و تکمیل آن و امضا ذیل شرکت نامه توسط کلیه سهامداران
- دو برگ تقاضانامه ثبت با مسئولیت محدود و تکمیل آن و امضا ذیل تقاضانامه توسط کلیه سهامداران
- دو جلد اساسنامه ی تکمیل شده و امضا ذیل تمام صفحات آن توسط کلیه سهامداران
- دو نسخه صورتجلسه ی مجمع عمومی موسس که به امضا سهامداران و بازرسین رسیده باشد.
- دو نسخه صورتجلسه ی هیات مدیره که به امضا سهامداران و بازرسین رسیده باشد.
- تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت کلیه ی شرکا،مدیران و هیات نظار(در مواردی که تعداد شرکا بیش از دوازده نفر باشد)
- اصل گواهی عدم سوپیشینه جهت اعضا ی هیات مدیره،مدیر عامل
- تاییدیه هیئت مدیره اشخاص حقوقی سهامدار،مبنی بر غیر دولتی بودن آن
- معرفی نامه نمایندگان، در صورتیکه سهامداران و اعضا هیئت مدیره از بین اشخاص حقوقی باشند و ارائه تصویر روزنامه رسمی آگهی تاسیس یا آخرین تغییرات آن
- اصل مجوز فعالیت از مراجع ذیربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
- اصل وکالتنامه ی وکیل دادگستری در صورتی که این کار توسط وکیل صورت پذیرد.


  • تعداد صفحات :6
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6